„Zaczynając pisać książkę, ukułam sobie takie stwierdzenie, że będą to opowiadania o zamykaniu się w sobie. O samotności, która nie wynika ze społecznego odrzucenia, wykluczenia, tylko z niemożności wyjścia poza własny świat wewnętrzny. O wchodzeniu w fantomowe relacje” — mówi Dorota Grabek, w rozmowie z Mateuszem Demskim.

„Myślę, że »Ciao amore, ciao« jest w gruncie rzeczy bolesnym wyznaniem miłości do tego miasta” - mówi Nicola Lagioia w rozmowie z Alicją Kubów dla pisma Gazzetta Italia.

„Wiedza o Holocauście, próby różnego rodzaju zadośćuczynienia za te zbrodnie – również na poziomie politycznym, poprzez dążenie do dobrych relacji dyplomatycznych z krajami takimi jak Polska czy Izrael – były elementami tego zbiorowego mierzenia się z przeszłością” — mówi Tobias Buck, w wywiadzie dla wyborcza.pl.

„Opowiadamy o kraju, w którym ciągle się mówi o przeszłości, ciągle się mówi o dziedzictwie historycznym, o pamięci, (…) a tymczasem te realne dokumenty, które umożliwiają nam właśnie zbadanie, opisanie i zrozumienie przeszłości, są po prostu wyrzucane na śmietniki” — mówi Marta Madejska, autorka Ostatni gasi światło, w rozmowie z Maxem Cegielskim dla radiowej Trójki.

„W latach 90-tych zmieniały się nie tylko zakłady pracy, nie tylko przemysł, ale wszystkie elementy życia - nasza prasa, nasze spółdzielnie, to, czy mamy kiosk Ruchu w dostępnym zasięgu – wszystko w bardzo krótkim czasie” – Marta Madejska

„Kiedy pisałam »Biografię X«, rzeczywiście sporo myślałam o różnych miejscach na świecie. Zbierałam informacje o Korei Północnej i Południowej. Przez jakiś czas mieszkałam w Berlinie, a mur berliński i Muzeum Stasi stały się punktami osadzenia powieściowej historii” – mówi Catherine Lacey w rozmowie z Aleksandrą Kamińską dla Tygodnika Powszechnego. Zachęcamy do lektury!