Kto był w Neapolu, ten wie, że nie można pozostać wobec niego obojętnym. Zapach pizzy i smród śmieci. Piękno architektury i brzydota pobazgranych kamienic. Słodycz dojrzałych pomarańczy i słoność Morza Tyrreńskiego. Neapol od wieków fascynował badaczy, inspirował artystów, przyciągał podróżników. I choć znamy jego literackie czy filmowe oblicze, wciąż tak naprawdę nie wiemy, dlaczego dla jednych jest synonimem męczącego bezładu, a dla drugich – urzekającego włoskiego rozprężenia.
Piotr Kępiński zabiera nas w literacką podróż i wprowadza w zakamarki neapolitańskiego świata. Wraz z autorem czytamy książki o mieście i śledzimy prasowe nagłówki. Pijemy limoncello i bulion z ośmiornicy, zwiedzamy peryferia i nowoczesne stacje metra, podziwiamy sztukę uliczną i oglądamy filmy z Totò w roli głównej. Spacerujemy z Wezuwiuszem nad głową i gąszczem podziemnych korytarzy pod stopami.
Neapol słodki jak sól to próba redefinicji Neapolu, wychodząca poza utarte schematy wyznaczone przez klasyków oraz popkulturę. Żywa, gęsta, błyskotliwa opowieść o miejscu, które albo się kocha, albo się go nienawidzi. Bo czy jest inne miasto na świecie, po zobaczeniu którego – jak pisał Goethe – pozostaje nam tylko umrzeć?
O Neapolu można mówić i pisać na wiele sposobów. Mimo poważnego tonu i niełatwych tematów opowieść Kępińskiego jest jak jazda vespą po opustoszałych nocą ulicach tego wspaniałego miasta. To czysta przyjemność!
Nowa, pasjonująca opowieść o największym mieście południowej Italii. Jedni je kochają, inni nienawidzą, ale nikt nie pozostaje obojętny. Kluczem do pokochania Neapolu jest jego zrozumienie i dobre przygotowanie się do pierwszej podróży. A nic nie sprawdzi się w tym celu lepiej niż wartościowa lektura, poruszająca szeroką tematykę i tłumacząca kwestie dla ludzi z zewnątrz trudne do zrozumienia.
Opisać miasto na gorzko i na słodko jednocześnie - to sztuka nie lada. Opanował ją Piotr Kępiński.
Piotr Kępiński pamięta jednak, że nic tak nie podbija słodkości, jak odrobina soli. W swojej książce opowiada więc o pięknie Neapolu bez pomijania jego pilnie strzeżonych, wstydliwych tajemnic i rozlicznych wad: od tych najbardziej znanych, jak brud i wszechobecne śmieci, przez kamorrę, nierówności społeczne, agresję kibiców, nielegalne budownictwo. Co ważne, nie są to rozważania kwaśne ani gorzkie, a właśnie słonawe – nie czuć tu rozżalenia, urazy czy defetyzmu. Jest za to przedstawienie świata, jaki tworzy to południowowłoskie miasto, w całej jego złożoności, zawikłaniu i wielowymiarowości.
Nie mogłem się doczekać tej książki Piotra Kępinskiego, który całą poświęcił Neapolowi, ale już jest i do tego tak dobra, że już zaczynam reglamentowanie czytania (tylko kilka stron dziennie), aby za szybko się nie skończyła.
Obowiązkowa pozycja dla czytelników poszukujących autentycznej, miejscami intymnej, a niekiedy pouczającej opowieści o mieście jaskrawych kontrastów, jakim jest Neapol.
Kępiński pisze o trudnej do zdefiniowania ambiwalencji miasta. Bo jeśli raz zapragnęło się Neapolu, już na zawsze tkwi w człowieku tęsknota, żeby go doznać na nowo, nie zważając na wszystkie jego niedoskonałości. Reklamy biur podróży szybko to podchwyciły, dlatego tak szafują sloganem z listu Goethego: zobaczyć Neapol i umrzeć.
Reportaże Piotra Kępińskiego to więcej niż erudycyjne przewodniki – to sama esencja Włoch, tym razem Neapolu.
„Neapol słodki jak sól” to książka, która zostaje z czytelnikiem na długo, nie tylko dzięki plastycznemu językowi i reporterskiej wnikliwości, ale przede wszystkim przez uczciwość spojrzenia. Kępiński nie tworzy pocztówkowego obrazu Neapolu, ale pokazuje jego wszystkie twarze. Jeśli szukasz lektury, która wciąga jak dobry reportaż, a jednocześnie pozwala zrozumieć złożoność włoskiego Południa, sięgnij po tę książkę.
Najnowsza książka Piotra Kępińskiego to esej, bogaty w historyczne i historyczno-artystyczne detale, nie trzymający się gatunkowych ram, po lekturze którego chciałoby się wsiąść na skuter lub powłóczyć piechotą po zmieniającym się, dynamicznym, pełnym kontrastów, ale niezmiennie fascynującym mieście u stóp Wezuwiusza.
Świetny reportaż, ciekawy, żywy, wciągający. Polecam.
Piotr Kępiński serwuje nam gorzko-słodki, a właściwie słono-słodki portret miasta Wezuwiusza – pełnego kontrastów: światła i cienia, sacrum i profanum, śmiechu i gniewu. To nie jest klasyczny przewodnik, ale literacka podróż – przez uliczki, kawiarnie, stacje metra i podziemne tunele.
Autor starał się pokazać Napoli z różnych stron [...]. Wyszedł szkic, bogaty jednak w historyczne i historyczno-artystyczne detale, nie trzymający się gatunkowych ram, esej, miejscami mniej lub bardziej literacki, po lekturze którego chciałoby się wsiąść na skuter lub powłóczyć piechotą po zmieniającym się, dynamicznym, pełnym kontrastów, ale niezmiennie fascynującym mieście u stóp Wezuwiusza.
„Neapol to świat z lekka psychotyczny”, pisze autor. I choć odnosi to do zderzenia religii i zbrodni, konstatacją można objąć wszystkie właściwie aspekty neapolitańskiej codzienności. Pisze o niej dużo, przeniósł się na jakiś czas do miasta, by je lepiej poznać, rozmawia z przyjaciółmi, wyciąga informacje.
To esej o mieście, to próba zdejmowania zaklęć z pokutujących mitów i fałszywych wyobrażeń, próba udana ponieważ nie pozbawia Neapolu czaru, który wciąż działa przenosząc nas w przestrzeń ponad którą wspina się krater Wezuwiusza.
Uchwycenie kolorytu lokalnego już na poziomie tytułu chwali się. To taki mały dowód na obcowanie od początku z tekstem spoza tradycyjnych przewodników turystycznych. […] Czytanie takich publikacji można porównać do prawdziwej, choć nieodbytej fizycznie, podróży w głąb obcego miejsca z pominięciem wytycznych z Wikipedii.
To literacki majstersztyk, który udowadnia, że reportaż może być pisany z taką samą wrażliwością, jak najlepsza poezja.
Goethe twierdził, że po zobaczeniu Neapolu pozostaje nam tylko umrzeć. Ja po lekturze książki Kępińskiego mam ochotę wybrać się tam ponownie.
Kępiński nie pisze przewodnika po mieście, a jednak czytelnik zyskuje więcej niż z większości przewodników. Prócz informacji dostaje bowiem rozległą i erudycyjną perspektywę historyczną i społeczną. Co ważniejsze, ma możliwość podążania za spojrzeniem autora, za jego obserwacjami, przeżyciami, olśnieniami i rozczarowaniami.
„Neapol słodki jak sól” nie jest ani przewodnikiem, ani pocztówką. To raczej literacka mozaika – złożona z zapachów, dźwięków i faktów – w której autor „trzyma sztamę” z miastem, nawet jeśli opisuje jego cienie. Po lekturze można mieć ochotę wsiąść na skuter, pić kawę na Piazza del Gesù i patrzeć na Wezuwiusza, próbując zrozumieć, dlaczego – parafrazując Goethego – po zobaczeniu Neapolu nic już nie będzie takie samo.
Kępiński nie pisze przewodnika po mieście, a jednak czytelnik zyskuje więcej niż z większości przewodników. Prócz informacji dostaje bowiem rozległą i erudycyjną perspektywę historyczną i społeczną. Co ważniejsze, ma możliwość podążania za spojrzeniem autora, za jego obserwacjami, przeżyciami, olśnieniami i rozczarowaniami.
Na wakacje, na co dzień i do zaplanowania najbliższej wyprawy – jak znalazł. Tylko nie myślcie, że załatwicie Neapol jakimś city breakiem. Po tej książce na pewno zostaniecie na dłużej. Polecam.
Książka, która porusza serce i zmysły! [...] Jeśli marzysz o podróży, ale nie masz jeszcze biletów, sięgnij po tę książkę. Otworzy Ci oczy na historię, kulturę i życie codzienne Neapolu.
[Piotr Kępiński] poszukując swojej Italii, opowiada historie ludzi, analizuje dzieła kultury i pokazuje miasta z różnych perspektyw - także tych mrocznych.
„Neapol słodki jak sól” to doskonały reportaż pozwalający zrozumieć złożoność włoskiego Południa.
Jeśli typowy przewodnik daje nam obraz miejsca, które zwiedzamy, książka Kępińskiego dodaje barw, zapachu i przede wszystkim smaku. Rewelacyjna pozycja, nie tylko dla miłośników Włoch.
Autor kapitalnych „Szczurów z via Veneto” tym razem zabiera czytelników do Neapolu, miasta paradoksów, wszechobecnych śmieci i tysiąca lodziarni. [...] Kto ma poczucie, że czas się w tym mieście zatrzymał, tego z tego błędu wyprowadzi wyprawa z Kępińskim.
W nowej książce Kępiński przenosi się na pewien czas z Rzymu do Neapolu, nadal korzystając w niej gęsto i wytrawnie z gromadzonej we Włoszech wiedzy historycznej i aktualnej, lokalnej.
Autor pokazuje miasto jak teatr, gdzie jednocześnie gra się komedię i tragedię. Tutaj ulica jest sceną, a mieszkańcy aktorami - jedni rozdają uśmiechy, drudzy czekają w cieniu. Smak kawy, zapach morza i echo wystrzałów to wszystko dzieje się naraz.
To jedna z tych książek o miastach, które nie próbują niczego sztucznie wygładzać. Jej siła tkwi w rytmie, gęstości i odmowie wchodzenia w proste narracje. Najmocniejsze fragmenty uderzają połączeniem obserwacji i erudycji [...].
