„Wydaje mi się, że lepiej jest świadomie pamiętać. To nie wynika z moich rozmów z ocalałymi, ale z wykształcenia i doświadczenia jako psycholożki i psychoterapeutki. Chyba nie można nie pamiętać. To i tak wraca. Ci ludzie, którzy nic nie opowiadali i nie pamiętali, po nocach krzyczeli, śnili koszmary, a pod koniec życia się trzęśli i powtarzali jakieś polskie słowa, dla ich rodzin niezrozumiałe. Czy można uciec od pamięci o zamordowanych rodzicach, o zamordowanym narodzie?” – mówi Anna Bikont w rozmowie z Alanem Rynkiewiczem.

„Ja jak wielu w stosunku do Zakopanego miałem okres wielkiego gniewu i dramatycznego zniechęcenia. O to jest łatwo. Nie mówię, że wiele rzeczy, które się dzieją w Tatrach i w okolicy, w której żyję, podoba mi się i mnie zachwyca. Ale niedawno schodziłem z psem z Butorowego Wierchu, był piękny jesienny dzień. Popatrzyłem na Tatry, na obraz, który widziałem setki razy. Zastanawiałem się, czy w takich chwilach możemy sami troszkę się zbawić. W tych strasznościach, które napierają i wydają się być nieprzezwyciężalne i coraz bardziej spotworniałe”. Aldona Łaniewska-Wołłk rozmawiała z Kubą Szpilką, autorem książki Chodząc w Tatry.

Z okazji premiery książki Anny Bikont Cena. W poszukiwaniu żydowskich dzieci po wojnie w dniach od 22 do 28 lutego kupicie wybrane tytuły o tematyce historycznej z 30% rabatem. Promocja obowiązuje na stronie internetowej i w warszawskiej księgarni w alei Jana Pawła II 45a/56 (wejście od ul. Nowolipki; pon. – pt. 11-19).

„Przed wojną – żeby adoptować dziecko – trzeba było spełnić wiele warunków. W trakcie wojny wystarczyło zgłosić się do przyklasztornego sierocińca i wybrać dziecko, najczęściej nie wiedząc, że ma żydowskie pochodzenie. Nie wiadomo, ile dzieci się tak uratowało ani ile z nich nigdy nie dowiedziało się o swoim żydostwie”.
Arkadiusz Gruszczyński rozmawiał z Anną Bikont tuż przed premierą Ceny. Polecamy.