Z dumą zawiadamiamy, że Anna Wylegała została tegoroczną laureatką nagrody Fundacji im. Tomasza Strzembosza! Jury doceniło jej książkę Był dwór, nie ma dworu. Reforma rolna w Polsce. Serdecznie gratulujemy Autorce!
-
- Każda strona z pięćdziesięciu dwóch krótkich, dobrze napisanych rozdziałów książki Aleksieja Fiediarowa pokazuje, jak prawo w Rosji szydzi ze sprawiedliwości.Barbara Sieradzka, „Nowe Książki”, M./Nr 9 z dn. 09.22
- Są to wstrząsające historie prowadzące niechybnie do wniosku, że nie ma możliwości, aby po pobycie w szpitalu psychiatrycznym nie popaść w obłęd.Andrzej Wróblewski, „Nowe Książki”, M./Nr 9 z dn. 09.22
- Do niedawna anonimowa dla czytelniczek i czytelników spoza duńskiego kręgu kulturowego, Ditlevsen ma w sobie coś z sygnalistki: mówiącej o (s)prawach kobiet głośno, wyraźnie i przy użyciu języka, który nie pozwala sprowadzić ich do rangi pensjonarskich wynurzeń.Aleksandra Kumala, czaskultury.pl
- Ditlevsen, autorka wspaniałej „Trylogii kopenhaskiej”, subtelnie przypomina, że trudno żyć zarazem w zgodzie ze sobą i innymi.Aleksandra Żelazińska, „Zwierciadło”, M./Nr 10(2111) z dn. 10.22
- Waldemar Bawołek [...] z niezwykłym talentem snuje opowieść o człowieku zanurzonym w codzienności.Marcin Zegadło, Księgozbiry, newsweek.pl
- „Dziewczyństwo” to książka uświadamiająca i edukująca. Melissa Febos podaje przykłady nie tylko z życia własnego oraz kobiet napotkanych na swojej drodze. Każdy jej esej zahacza o popkulturę, historię i filozofię.Maja Sołtysik, czytamaja.pl
- „Moja żona nie tańczy” prezentuje opowiadania Ditlevsen z lat 1944–63. Są one tak intensywne, że po każdym ma się ochotę zatrzymać na dłużej, a przecież nic nadzwyczajnego się nie dzieje, dostajemy po prostu obraz relacji między kochankami, małżonkami, rodzicami i dziećmi.Justyna Sobolewska, polityka.pl
- Robi wrażenie nie tylko przenikliwość autorki, ale i literacki kunszt, z jakim przeprowadza operacje na otwartym sercu swoich bohaterów.Justyna Sobolewska, „Polityka”, T./Nr 38 z dn. 14/20.09.22
- Nieczęsto zdarza się, że książka zrasta się ze światem, o którym opowiada. A z taką właśnie sytuacją mam do czynienia w przypadku reportaży Anny Malinowskiej „Od Katowic idzie słońce”. Opowieści o Śląsku, które napisane są na sposób śląski. I nie chodzi o używanie fragmentami godki, ale o uchwycenie w tych tekstach śląskości jako egzemplifikacji idei rzetelności.Marcin Piotrowski, znakliteraczlowiek.pl
- Już po pierwszych stronach czytelnik wie, w jaki sposób zostanie mu pokazana historia miasta – nie z perspektywy naukowo-historcznej, a z punktu widzenia jego mieszkańców. I na tym kierunku narracji książka bardzo zyskuje.Magdalena Kwaśniok, slaskaopinia.pl
- Z kolejnymi wyjazdami Davis zaczyna rozumieć kulturę obcego kraju w kontekście własnego światopoglądu. Na Haiti nic nie ma charakteru absolutnego, pisze Davis, dobro i zło są tym samym.Jacek Świąder, wyborcza.pl
- Jest to na tyle wszechstronna książka, że każdy powinien znaleźć w niej coś dla siebie – polecam ją zwłaszcza wielbicielom nietuzinkowych tematów, osobom ciekawym świata i o otwartym umyśle.Monika Jasek-Kryśka, zcyklu.pl
- Książka, która swą premierę miała w 1985 roku, pisana jest niezwykle przystępnym językiem. […] Ten nienaukowy język jest jednak ogromnym walorem opisywanej historii. Staje się ona bowiem żywym przykładem stworzonej na potrzeby innej opowieści fikcyjnej postaci Indiana Jones’a, którego autor omawianej pozycji jak żywo przypomina.ZBIGNIEW ŁAGOSZ, frondalux.pl
- Pokrętna dla zachodniego obserwatora zależność między rytuałem a codziennością – opętanie jest bezpieczniejsze od kataru – okazuje się prowadzić do racjonalnych rozwiązań na poziomie wspólnoty.Piotr Kofta, gazetaprawna.pl
- Tytuł jest przewrotny, bo kiedy jak kiedy, ale w XX wieku działo się wiele. Tyle że wojenne zawieruchy, przemiany ustrojowe, strajki i tym podobne wielkie wydarzenia znane z książek czy wspomnień znanych ludzi - często znanych dlatego, że w nich uczestniczyli - raczej omijały przeciętnego Polaka. […] Dopiero Markiewka zapytał, co myślała jego babcia, kiedy trzeba było wyjść na pole w zwykły dzień, nie różniący się niczym innym od pozostałych.Adam Bednarek, spidersweb.pl
- Książka jest pewnego rodzaju hołdem oddanym nie tylko najbliższemu członkowi rodziny, ale wszystkim kobietom, których życie upłynęło na ciężkiej pracy fizycznej, zwłaszcza na wsi. Jest też obrazem epoki PRL, która po 89 roku jest planowo wymazywana z historii Polski.Anna Leszkowska, sprawynauki.edu.pl
- […] zebrane opowieści babci, wzbogacone o konkretne dane, daty, statystyki i pogłębione o ogólne realia, czynią tę lekturę wartościową i wartą spędzonego czasu.Czasosfera, czasostrefa.pl
- W historii tej pobrzmiewają tony komiczne, tragiczne i sentymentalne. Sens tej powieści tkwi w jej różnorodności, polifoniczności.Maciej Robert, polityka.pl
- W końcu najnowsza książka Bawołka to śmiech przez łzy i podsumowanie własnej kariery pisarskiej. Ilość włożonych tutaj uczuć i złotych myśli spokojnie starczyłaby na kilka arcydzieł.Michał Wnuk, lubimyczytac.pl
- Autor „Skrawków dla Iriny” nie pasuje ani do „gromady” na prowincji, ani do próżnej Warszawy; kocha literaturę, ale ma w nosie środowisko twórców. Piękna ciapa albo banita z wyboru, z pewnością jedno z najważniejszych zjawisk w polskiej literaturze współczesnej.Rafał Pikuła, „Przegląd”, T./Nr 39 z dn. 19/25.09.22
- Po dawnym SPATiF-ie przetrwały przede wszystkim barwne anegdoty, które do dziś wyrażają ducha PRL-u. W zajmującą historię postanowiła je przekuć Aleksandra Szarłat.KUKBUK, kukbuk.pl
- Do akt zaglądała autorka świetnie udokumentowanej książki – Aleksandra Szarłat nie tylko przekopała archiwum bezpieki, ale odbyła wiele rozmów z żyjącymi bywalcami klubu, a także przeczytała mnóstwo literackich utworów, w których pojawiają się opisy spatifowej rzeczywistości tamtych lat.Leszek Bugajski, „Wprost”, T./Nr 37 z dn, 19.09.22
- ksiazki.wp.pl
„[…] podobnych miejsc, podobnych historii było mnóstwo, ale ogromna ich część została zapomniana. O Dębrzynie z jakiegoś powodu pamiętano. Ktoś zaczął malować białe krzyże na drzewach. Ktoś przynosił kwiaty do miejsc, gdzie uważano, że spoczywają ofiary. […] Pojawiały się też publikacje prasowe, powstały dwa filmy dokumentalne. Dlatego do dziś temat wciąż pozostaje żywy. Choć przez lata wielu mówiło o nim szeptem, a niektórzy po prostu milczeli”. Z Rafałem Hetmanem, autorem książki Las zbliża się powoli, rozmawiał Przemysław Gulda.
- krytykapolityczna.pl
O tym, co się dzieje, kiedy kryzysy ekologiczne i polityczne lub społeczne nakładają się na siebie, mówi Michał Sutowski. Polecamy podcast Krytyki Politycznej, w którym mowa między innymi o reportażu Timothy'ego Egana Brudne lata trzydzieste (tł. Mariusz Gądek).
