Ci, co go znają wyłącznie jako artystę, z książki dowiedzą się o jego życiu przed- i pozaartystycznym, co go budowało jako człowieka i twórcę, z czego wyrastał, jaka jest jego historia rodzinna, dlaczego tak ważna jest tożsamość i jego białoruskość czy fascynacja przyrodą i zwierzętami.

Tytułowa „romantyczność” staje się więc „romantycznością” odwróconą, ale jej natura się nie zmienia – także jest pewnym złudzeniem, zmyślnym konstruktem, fikcją stworzoną na własny użytek. […] Co zrobimy z opowieścią szytą naprawdę grubymi nićmi? Czy damy się sprowokować? Oto cały sens przedsięwzięcia zatytułowanego „Romantika”.

Dzielimy się wspaniałą wiadomością! Książka Ludwiki Włodek Gorsze dzieci Republiki znalazła się pośród tytułów nominowanych do Nagrody im. Beaty Pawlak. Autorce serdecznie gratulujemy i trzymamy kciuki!

Stuletnie polskie losy Wedlów przedstawione przez Garbala rysują się na tle makro- i mikrohistorii ekonomicznej tak słabo – mimo Prusa – w literaturze pięknej opisanej; jego książka to dobry apendyks do „Lalki” czy później prozy międzywojennej.

„Tutaj pokazany jest cały problem społeczny, wiążący się z wykluczaniem osoby chorej, ostracyzmem społecznym, tym, że nie jesteśmy w stanie do niej dotrzeć […] i przede wszystkim ze zrozumieniem tego, że zazwyczaj lękamy się osób chorych psychicznie, a nie powinniśmy. Powinniśmy raczej otaczać je opieką i próbować jakoś się z nimi porozumieć, co jest piekielnie ciężkie” – Daniel Odija w rozmowie z Katarzyną Hagmajer-Kwiatek w audycji „Wybieram Dwójkę” opowiada o swojej najnowszej powieści Pusty przelot.

Pusty przelot nie jest próbą efektownego wejścia w głowę osoby w kryzysie psychicznym, ale opowieścią o tęsknocie za światem bez pęknięć, którym można dzielić się z najbliższymi.

Bardzo dobrze napisana książka, dużo wiedzy o procedurach, ale przede wszystkim - emocjonalne historie dzieci.

Przeżyte traumy, przemilczane i wymazywane latami obrazy krzywd powracają w książce pod różnymi postaciami. Także jako choroby psychosomatyczne, które reporterka zaobserwuje również u siebie. To coś, czego ciało z jakichś powodów nie chce albo nie potrafi zapomnieć.

„Wykresy fal środkowej Wołgi” to książka, w której autor rozlicza się ze swoją dwoistą tożsamością. [...] Kulturowy kalejdoskop, przyjmowanie danych elementów z różnych kultur według własnego klucza to przywilej, z którego korzysta. Dzięki temu książka jest intymna, ukazuje spektrum poszukiwania własnej tożsamości, odkrywania nomadycznych pozostałości we własnych genach, głodu poznawania nowych przestrzeni. W ten sposób Konstanty Usenko podczas podróży konstruuje siebie na nowo z odłamków kultur, które przy okazji poznajemy jako czytelnicy.

Z okazji premiery reportażu Barbary Demick Zjadanie Buddy (tł. B. Gadomska) w dniach od 19 do 25 października kupicie wybrane książki o Azji z 30% rabatem.

Promocja obowiązuje na stronie internetowej i dotyczy książek papierowych oraz e-booków.

»Trylogia kopenhaska« to dzieło totalne.

Katarzyna Surmiak-Domańska na własnej skórze przekonuje się o prawdziwości swoich słów, że pisanie o sprawach bliskich może być podróżą w nieznane. Zanim zanurzy się w jezioro czasu, musi przebić pokrywającą je warstwę lodu. Namówić żyjących bliskich, by się otworzyli, w czym pomaga jej własna córka.

„W historii mojej rodziny odbijają się losy wielu polskich rodzin i moich rówieśników. Dotarłam do badań, których wyniki świadczą o tym, że jesteśmy jednym z najbardziej straumatyzowanych społeczeństw w Europie, jeżeli chodzi o doświadczenia związane z II wojną światową. W książce powołuję się na opinie psychologów, którzy twierdzą, że być może nasza nerwica narodowa, pewne zacietrzewienia i skłonność do radykalnych postaw są skutkiem nieprzepracowanych traum”.
Magda Huzarska-Szumiec rozmawiała z autorką książki Czystka, Katarzyną Surmiak-Domańską.

Z wielką radością informujemy, że do znakomitego grona laureatów Nagrody Fundacji im. Kościelskich dołączyła Małgorzata Rejmer wyróżniona za książkę Błoto słodsze niż miód. Głosy komunistycznej Albanii. Serdecznie gratulujemy naszej Autorce!

Thompson fenomenalnie konstruuje (anty)bohatera, który pod maską „prostaczka” ma różnych masek jeszcze kilka. Otoczenie go nie docenia, a to pozwala mu robić z otoczeniem, co tylko zechce. […] Z każdą kolejną sprawą, którą szeryf „rozwiązuje”, odkryć możne inne pokłady, delikatnie mówiąc, złożonej osobowości.

Ufo nad Bratysławą spośród wysypu książek reportażowych odróżnia śmiałe poczucie humoru, lekkość anegdoty, która jednak broni się przed banałem, a przede wszystkim ostrość widzenia, która sprawia, że Weronika Gogola opowiada wyłącznie o tym, co jest rzeczywiście interesujące. Dzięki temu „Ufo...” to wyjątkowy dokument o „inności”, która może zostać „oswojona". O tym, że „blisko" nie musi oznaczać „podobnie”, a „mniejszy”, południowy sąsiad, może okazać się nieprzebraną przestrzenią odkryć, olśnień i mentalu, którym warto nasiąknąć.

„Kaliningradczycy rzeczywiście lubią mówić o sobie, że nie są Rosją, a Europą – ale chyba nawet ci, którzy tak twierdzą, nie zastanawiają się nad tym, co mają na myśli i czym dla nich jest Europa”. Z autorką książki Miasto bajka, Pauliną Siegień rozmawiał Zbigniew Rokita. Polecamy ten wywiad.

Autorka na pierwszy plan wysuwa bój o własną sprawczość, samorozwój i spełnienie.

Weronika Gogola opowiadała o swojej najnowszej książce Ufo nad Bratysławą — polecamy rozmowę, którą dla radiowej Dwójki przeprowadziła Aldona Łaniewska-Wołłk.

„Wilki są skrytymi zwierzętami, które nas unikają. Jeśli zdarzy się takie spotkanie, to raczej przez przypadek, zwierzęta prawdopodobnie nie zorientowały się, że to my. W takiej sytuacji zachęcam, by nie bać się tego, że zwierzę na nas patrzy. To jest drapieżnik, to nie jeleń czy sarna, które mają w naturze uciekanie. Drapieżnik najpierw sprawdza, z czym ma do czynienia” — Anna Maziuk, autorka zbioru reportaży Instynkt, odwiedziła radiową Dwójkę, gdzie opowiedziała o bohaterach swojej książki.

„Można by w skrócie powiedzieć, że taka właśnie jest konstrukcja książki: pierwsza część opisuje przemoc, której już nie znamy, a druga wolność, której już nie mamy”. Z Kacprem Pobłockim, autorem książki Chamstwo, na łamach Tygodnika Powszechnego rozmawiał Michał Okoński.

„W kulturze kulinarnej każdej nacji ukryte są prawdziwe skarby. Także i w naszej. Czytanie starych dzieł uświadamia, jak wiele straciliśmy nie tylko w kontekście bioróżnorodności, ale również kultury żywieniowej”. Gorąco polecamy lekturę rozmowy z Magdaleną Kasprzyk-Chevriaux, autorką książki Sztukamięs ze szlachtuza.

Tove wychowuje się w robotniczej rodzinie. Jej ojciec jest milkliwym socjalistą, który uważa, że kobiety nie do końca są ludźmi. Z matką łączą ją bardzo trudne relacje. Jest też dalsza rodzina, sąsiedzi, związki zawodowe… Ten opis robotniczej dzielnicy i życia jej mieszkańców to jedna z zalet tej powieści.

Cały tatarsko-udmursko-maryjski mikrokosmos, ze swoją muzyką, magią, duchami i demonami, w narracji Usenki okazuje się niespodziewaną fuzją wciąż nieopowiedzianej historii grup żyjących na europejskich peryferiach z całkiem swojskimi klimatami muzycznej alternatywy z czasów politycznego tąpnięcia wewnątrz radzieckiego imperium i jego satelitów.

Gogola, choć pisze cały czas o Słowakach „oni”, to myśli już raczej „my”, bo mieszka wśród nich od kilku lat. [...] Stawia polskie pytania – np. o to, dlaczego Słowacy nie protestują na ulicach – ale daje już słowackie odpowiedzi i ten splot dwóch tożsamości wydaje się w jej reportażu świetnym połączeniem.