Ale jaki pożytek z tego, że odnajdziemy w atlasie Hermanki, Pilies gatvė i inne miejsca, gdzie na chwilę przystanęli Kramarz i Podsiadło? Ważne jest, po co przystanęli. Zsiedli z rowerów, bo rowerami przemierzali Litwę, Węgry, Ukrainę, by ujrzeć świat, „który się kołysze”, który się zbryla, nasycić się czasem, przyjrzeć się spotkanemu po drodze człowiekowi i „wciąż z bliska, a już z daleka” sobie samemu. Trzy słowa: „przyjrzeć się”, „widzieć”, „rozglądać się” są kluczami do tych wierszy i fotografii. To zwykłe czasowniki, ale nie każdy może widzieć i patrzeć, a tym bardziej zapatrzyć się. Kramarzowi i Podsiadle ten dar został dany. Oni świat ujrzeli.
Jan Strzałka, „Kraków i Świat”, M./Nr 9 (213, rok XVIII) Wrzesień 2022