„Straszliwa zieleń” i „Maniak” to po prostu dwa świetnie zrobione zbiory tekstów biograficznych: fabularyzowanych biografii poszczególnych postaci albo esejów łączących kilka nazwisk w jedną opowieść.
Maciej Jakubowiak, dwutygodnik.com
- Choć zbiór składa się z oddzielnych opowieści, zlewają się one w jeden, nieustępliwy rytm. To świat, w którym każdy gest nosi ciężar metafizyczny, każdy ruch prowadzi donikąd. A każde słowo wymyka się jednoznaczności. Krasznahorkai mistrzowsko operuje napięciem między drobiazgowością obserwacji a wszechogarniającym poczuciem bezsensu.Paweł Biegajski, melancholiacodziennosci.blogspot.com
- Włoski pisarz urodzony w 1984 roku dokonał narracyjnego eksperymentu, który wyszedł mu doskonale. Zaadaptował „Rzeczy” Pereca właściwie jeden do jednego, fabułę przeniósł do współczesności i wstawił w nową scenografię.Maria Fredro-Smoleńska, vogue.pl
- Przez swój niewielki rozmiar i surowość każde czyta się na jednym oddechu, by niczego nie uszczknąć.Maria Fredro-Smoleńska, vogue.pl
30% rabatu na powieści i opowiadania!
Tytuły objęte promocją:W dniach od 23 do 29 grudnia wybrane powieści i zbiory opowiadań kupicie z 30% rabatem. Rabat dotyczy książek papierowych oraz e-booków.
Promocja obowiązuje na stronie internetowej i w warszawskiej Księgarni Czarnego w alei Jana Pawła II 45a/56.- [...] krótkie formy László Krasznahorkaiego z tego tomu pozostaną nam w głowie, jego zdania będą wibrowały, wprowadzały niepokój, bo podskórnie zdajemy sobie sprawę, że węgierski pisarz mówi o tym, czego obawiamy się najbardziej.Magdalena Talik, wroclaw.pl/kultura
- Błyskotliwa konstrukcja, lekkość, zawieszenie puenty, która powraca w kolejnym opowiadaniu, dopełniając poprzednie, zawieszenie w czasie i przestrzeni, wreszcie nadrealizm – to wszystko składa się na jeden z najoryginalniejszych debiutów ostatnich lat.Marta Zdanowska, Dwutygodnik
- [Zbiór] jest pomyślany jako z jednej strony bardzo surowe świadectwo wojny jako takiej i uczestnictwa w niej młodego człowieka, ale jest też refleksją na temat pisania o wojnie, na temat pamięci, dekonstrukcją samego aktu wspominania rzeczy niewyrażalnych. […] To jest bardzo dobra książka, ma słusznie status klasyki amerykańskiej literatury. Jeśli ktoś chciałby przeczytać jedną książkę o wojnie, to ta będzie niezła.Piotr Kofta, Czytelnia Dwójki
historykon.plRadość soboty Marty Grzywacz, Przepraszam za brzydkie pismo Antoniny Tosiek, Gdynia Aleksandry Boćkowskiej, Głowa węża Patricka Raddena Keefe’a (tł. J. Dzierzgowski) znalazły wśród najlepszych książek historycznych mijającego roku według portalu Historykon.pl. Wielka radość!
- Maksymilian Lawera, gq.pl
„To, co nieśli” to misternie skonstruowany zbiór opowiadań, który wymyka się klasycznemu modelowi literatury wojennej, chociażby dlatego, że nie ma w nim miejsca na heroiczne narracje.
- Benjamín Labatut błyskotliwie spina fakty z fikcją i lączy losy [bohaterów książki], tworząc opowieść o nauce i rozumie, które pozbawione ducha przynoszą dehumanizację, zagładę i rzeczywistość zdeformowaną przez pęknięte szkiełko i oko ślepe na człowieczeństwo.-, „PANI”, nr 1 (424) z dn. 1.01.2026
- Ernaux traktuje pamięć nie jako wierny zapis, lecz jako taśmę, na której równie istotne jak same obrazy są zakłócenia, przesunięcie, glitche.Tomasz Fryzeł, „Didaskalia”, nr 189/2025 z dn. 1.10.2025
Vincenzo Latronico, autor Do perfekcji, w rozmowie z Rzeczpospolitą mówi: „Książka jest fikcją, ale każdy detal ma realne źródło – pochodzi z mojego życia albo z życia ludzi, których znam. Pisarz »pożycza« cudze historie, owszem, ale jeśli to robi, bierze za nie odpowiedzialność”.
„Rzeczpospolita”, nr 295 (13359)z dn. 20.12.2025- To metaforyczna opowieść o samotności, stracie i upływającym czasie, w której sen miesza się z jawą. [...] To naprawdę piękny sen.Dawid Dróżdż, „Gazeta Wyborcza Telewizyjna”, nr 294 (11091) z dn. 19.12.2025
- W kinach film, w księgarniach książka Jacka El-Haia – reportaż historyczny, a zarazem psychologiczna podróż w głąb umysłów tych, którzy odpowiadali za niewyobrażalne zbrodnie.Mariusz Grabowski, „Polska Metropolia Warszawska”, nr 101 (2508) z dn. 22.12.2025
- Jak nie macie pomysłu na prezent dla siebie samego, to będzie to idealna pozycja na parę wieczorów.Stały Poziom Deprawacji, facebook.com
- ir2.info
„Żeby opowiedzieć historię, trzeba dotrzeć do początku, a na początku byli wydawcy. Zresztą gwiazdy opowiedziały już swoje historie” – mówi Tomasz Lada, opowiadając o bohaterach swojej książki Wszystko jak leci, w rozmowie z Mateuszem Sroczyńskim.
Od 22 grudnia do 2 stycznia w audycji 1 PR „Cztery pory roku” - od poniedziałku do piątku, ok. godz. 11.30 - można posłuchać fragmentów książki Wańkowicz. Życie na kraterze Łukasza Garbala. Czyta Wojciech Żołądkowicz.
-
Wojciech Górecki został uhonorowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Gratulujemy autorowi i zachęcamy do lektury!
-
polityka.pl
W rankingu 12 najlepszych zagranicznych książek roku „Polityki” znalazły się Biografia X Catherine Lacey , Arabeski Serhija Żadana oraz A świat trwa Lászla Krasznahorkaiego. Gratulujemy autorom!
- Przewrotna powieść amerykańskiej pisarki pokazująca pułapki biografii, która jest jednocześnie przypowieścią o sztuce i alternatywną historią Ameryki. Dostajemy piętrową mistyfikację i zabawę literacką, która stawia pytanie o miłość i jej granice, a także o cenę geniuszu.Justyna Sobolewska, polityka.pl
- Krasznahorkai tworzy swój gatunek – jego krótkie prozy to bardziej medytacje niż opowiadania. Krasznahorkai proponuje, żeby spojrzeć na rzeczywistość i na nas samych bez żadnych osłon; w tej pustce każdy może zobaczyć coś innego.Justyna Sobolewska, polityka.pl
-
Z ogromną radością informujemy, że Wydawnictwo Czarne zostało uhonorowane tytułem Wydawcy Roku 2025 w plebiscycie dwumiesięcznika "Książki. Magazyn do czytania"!
Dziękujemy za zaufanie!
- Powieść można czytać jako historię o duchach, ale Murek nie tworzy gatunkowego horroru, tutaj przyglądamy się raczej wspólnej egzystencji. Groza tej opowieści mieści w sobie nasze lęki codzienne – straszność starzenia się, wypadania z ról, okrucieństwo rynku pracy, zwłaszcza dla kobiet aktorek.Justyna Sobolewska, polityka.pl
- Warto również zwrócić uwagę, że – mimo, iż akcja powieści toczy się w latach sześćdziesiątych XX wieku – jej treść jest bardzo aktualna. Jednocześnie stawia ona każdej/każdemu z nas pytanie: czy wiem, kim naprawdę jestem? Nie bez kozery zatem powieść „Studium przypadku” została nominowana do Nagrody Bookera.Roman Soroczyński, warszawa.pl
