Aktualności
  • Filip Skrońc, Nie róbcie mu krzywdy
    Filip Skrońc
    Nie róbcie mu krzywdy

    „Ludzie z albinizmem umierali często przed ukończeniem 30. roku życia, a ich rodziny wstydziły się chować ich na normalnym cmentarzu i ciało zakopywali pod podłogą własnych mieszkań. To doprowadziło to przesądu, że albinosi nie umierają, a znikają jak duchy” – mówi Filip Skrońc, autor książki Nie róbcie mu krzywdy, w rozmowie z fotopolis.pl

    fotopolis.pl
  • Filip Skrońc, Nie róbcie mu krzywdy
    Filip Skrońc
    Nie róbcie mu krzywdy

    Gdy światowe media podały, że w Tanzanii za różne części ciała ludzi z albinizmem (które czarownicy skupują do produkcji eliksirów i amuletów) można dostać łącznie 75 tys. dolarów, ruszyła fala przemocy: w rekordowym 2008 r. zabito w tym kraju kilkadziesiąt osób, co zmusiło władze do działania i zwalczenia plagi morderstw. W rzeczywistości jednak ani ta suma nie jest prawdziwa, ani ludzie nie przestali ginąć z powodu koloru skóry. O przyczynach tej przemocy opowiada Filip Skrońc, autor książki Nie róbcie mu krzywdy.

    dzialzagraniczny.pl
  • Jędrzej Pasierski, Czerwony świt
    Jędrzej Pasierski
    Czerwony świt

    To nie intryga, choć misterna, sprawia, że tak chętnie sięgam po Pasierskiego. Sprawia to Nina Warwiłow, jedna z najbardziej udanych postaci kobiecych w kryminale ostatnich lat. Nina jest do bólu prawdziwa. [...] I dlatego lektura „Czerwonego świtu” to prawdziwa uczta literacka.
    Marta Guzowska, zbrodniczesiostrzyczki.pl
  • Tessa Capponi-Borawska, Moja kuchnia pachnąca bazylią
    Tessa Capponi-Borawska
    Moja kuchnia pachnąca bazylią

    Barwne wspomnienia autorki z okresu dzieciństwa i wczesnej młodości spędzonych we Florencji i Toskanii przeplatane ulubionymi przepisami kulinarnymi. Ich lektura – już w trzecim wydaniu przygotowanym przez Wydawnictwo Czarne – ciągle jest nie tylko bardzo smaczna, ale przede wszystkim wciągająca. W sympatyczny sposób umożliwia poznanie zwyczajów, tradycji, jakie panowały w drugiej połowie XX wieku w zamożnych domach stolicy jednego z najpiękniejszych regionów Włoch.
    beszamel.se.pl
  • Piotr Czerkawski, Drżące kadry
    Piotr Czerkawski
    Drżące kadry

    Piotr Czerkawski nie osądza, zadaje pytania nienapastliwe, szuka motywacji rozmówców, chce poznać ich metody pracy i sposoby pokonywania systemowych barier. To składa się na syntetyczny obraz dawnego kina, przeznaczony zwłaszcza dla młodych czytelników.
    Teresa Rutkowska, „Nowe Książki”, M./Nr 2 z dn. 02.20
  • Marta Sapała, Na marne
    Marta Sapała
    Na marne

    Pisząc ładnie i inteligentnie, autorka wyprowadza czytelnika na szerokie wody, na których cały świat zmaga się z tym samym problemem.
    „Nowe Książki”, M./Nr 2 z dn. 02.20
  • Wojciech Nowicki, Cieśniny
    Wojciech Nowicki
    Cieśniny

    W tej książce nie czytamy – słowo samo się czyta, idąc wciąż naprzód, rwąc w nieznane czytelnikowi miejsce, a jednocześnie czujemy, że ciągnie nas po swoim precyzyjnym śladzie: powracających metafor, motywów, charakteru postaci.
    Kamila Dzika-Jurek, „Znak”, M./Nr 3 z dn. 03.20
  • Lars Berge, Dobry wilk
    Lars Berge
    Dobry wilk

    Czyta się jak kryminał, ale śledztwo autora rzuca światło na sprawy fundamentalne: ludzką skłonność do projektowania własnych pragnień na inne istoty czy infantylny, egoistyczny charakter deklarowanej przez nas miłości do natury.
    Julia Fiedorczuk, „Gazeta Wyborcza”, DZ./Nr 54 z dn. 05.03.20
  • Jacek Hołub, Żeby umarło przede mną
    Jacek Hołub
    Żeby umarło przede mną

    O czym więc jest książka Hołuba? Przede wszystkim o wykluczeniu. O wyroku wydanym na matki zaocznie (…), o cementującej sile miłości matczynej. O pragnieniu zmian, które nigdy nie nadejdą.
    Andrzej Juchniewicz, „Śląsk”, M./Nr 2 z dn. 02.20
  • Kate Brown, Czarnobyl. Instrukcje przetrwania
    Kate Brown
    Czarnobyl. Instrukcje przetrwania

    [Kate Brown] Opisuje kontrowersje naukowe, ale też międzynarodowe rozgrywki polityczne oraz te wewnątrz byłego imperium.
    William Brand, „Gazeta Wyborcza”, DZ./Nr 54 z dn. 05.03.20
  • Jędrzej Pasierski, Czerwony świt
    Jędrzej Pasierski
    Czerwony świt

    O warszawskiej Pradze, pisarskich planach, tworzeniu zwartej fabuły i zagadce zamkniętego apartamentu Łukasz Wojtusik rozmawiał z Jędrzejem Pasierskim, autorem Czerwonego świtu i innych kryminałów z komisarz Niną Warwiłow roli głównej.

    tokfm.pl
  • Wojciech Górecki, Buran
    Wojciech Górecki
    Buran

    „We wstępie do Buranu napisałem, że ta książka stała się dla mnie pałeczką w sztafecie reporterów. Opisałem cały region – tak, jak ja go widzę – w pół wieku po Kapuścińskim i już czekam na reportaże młodszych kolegów, którzy odkryją go dla siebie i czytelników za lat dziesięć, dwadzieścia czy trzydzieści.” – z Wojciechem Góreckim rozmawiał Tomasz Lachowski.

    obserwatormiedzynarodowy.pl
  • Sylwia Siedlecka, Złote piachy
    Sylwia Siedlecka
    Złote piachy

    […] Reporterskie fragmenty, solidnie osadzone na społecznym i historycznym tle, pozwalają wyobrazić sobie różne oblicza bułgarskiej codzienności dawniej i dziś.
    Justyna Chmielewska, „Nowe książki”, M./Nr 2 z dn. 02.20
  • Jędrzej Pasierski, Czerwony świt
    Jędrzej Pasierski
    Czerwony świt

    Dla czytelników wiadomość bardzo dobra jest taka, że każda kolejna książka z cyklu o Ninie Warwiłow jest lepsza od poprzedniej.
    Piotr Bratkowski, „Newsweek Polska”, T./Nr 10 z dn. 02-08.03.20
  • Info image kind

    Debiutujemy w Poznaniu. W tym roku po raz pierwszy weźmiemy udział w Poznańskich Targach Książki. Czekamy na Was na stoisku nr 16 w pawilonie nr 8 od piątku 6 marca do niedzieli 8 marca. Zapraszamy!

    Więcej informacji o targach
  • Jędrzej Pasierski, Czerwony świt
    Jędrzej Pasierski
    Czerwony świt

    „Czerwony świt” jest zbudowany na klasycznym wzorcu kryminału Agathy Christie. [...] Tajemnicę morderstwa próbuje rozwikłać komisarz Nina Warwiłow. Jędrzejowi Pasierskiemu udało się wejść w skórę kobiety, twardej i słabej jednocześnie, nieugiętej i wrażliwej.
    Maria Fredro-Boniecka, vogue.pl
  • Karolina Kuszyk, Poniemieckie
    Karolina Kuszyk
    Poniemieckie

    Książka Kuszyk nie ma nic wspólnego z akademickim stylem i nudą/zawiłością/ciężkością narracji naukowej – to raczej dociekliwe, czasem wścibskie, reporterskie badania terenowe w poszukiwaniu odpowiedzi na istotę „poniemieckości”.

    Arkadiusz Kalin, czaskultury.pl

Strona używa plików cookies zgodnie z polityką prywatności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.