To krótka, ale intensywna emocjonalnie lektura, która nie pozwoli szybko o sobie zapomnieć. [...] Jest cicha i kameralna, opowieść snuje się powoli, a towarzyszy jej nieustanna refleksja nad tym, co w ludziach wywołuje lęk: utratą bliskich, samotnością i śmiercią.
Jestem ogromną miłośniczką tego, jak pisze i o czym pisze Labatut. To nie jest tylko historia o szalonych naukowcach, którzy stając wobec niemożności wytłumaczenia świata na granicach nauki, poddają się desperacji i szaleństwu, ale przede wszystkim jest to opowieść o nauce, jako o doświadczeniu granicznym. […] Autorowi chodzi o pokazanie bardzo prostej konstrukcji, że inteligencja może rosnąć szybciej, niż etyka.
Strona używa plików cookies zgodnie z polityką prywatności. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.