Pożyczone wzgórza

Idealne połączenie ducha Tarantino i brutalnego, północnego realizmu. [...] Tragedia, która w 2001 roku spustoszyła przemysł rolniczy w Wielkiej Brytanii, przeradza się w tym niezwykle wyrazistym i sugestywnym debiucie w prawdziwy koszmar. Ta książka atakuje znienacka, przedstawiając boleśnie żywy obraz desperacji. Robi to z ostrym jak brzytwa humorem przełamanym momentami przejmującego piękna, które jednak nie niesie nadziei. Mimo emanującego z niej gniewu powieść Prestona jest jak list miłosny do Kumbrii i północnej Anglii. Związek ludzi z ziemią sięga tu niezwykle głęboko. Jednak w miejscu, które wymaga tak dużo, dając w zamian tak niewiele, jest to związek bolesny i trudny.

Ta mroczna, natchniona opowieść tętni życiem.

Nie sposób się od niej oderwać. Preston ma wrażliwość poety i oko filmowca.

Opowieść o gniewie i przemocy, poświęceniu, miłości i katorżniczo ciężkiej pracy, doprawiona czarnym, beznamiętnym humorem i szorstką poezją.

Mocna proza, która oddaje ducha konkretnego miejsca i sposobu życia.

Precyzyjna i skoncentrowana narracja pełna smaku, energii i charakteru.

Historia rodem z Dzikiego Zachodu o łotrach i złodziejach, o krwi i poszukiwaniu własnego miejsca na świecie, przeniesiona w scenerię wzgórz i owczych pastwisk północnej Anglii. To archetypiczna opowieść pełna heroizmu i moralnego napięcia […]. To także czuły hołd dla surowego piękna krajobrazu. Pasjonująca i bezkompromisowa.