Nocne historie

1

Patrzy na niego przez okno i tym, co widzi na parkingu, choć jaskrawe słońce ją oślepia i sprawia, że nie może zobaczyć go tak, jak by chciała, wspartego o stare Renault Kangoo, które w końcu będzie musiał zmienić – jakby przyglądając mu się, mogła odgadnąć, co myśli, gdy on może po prostu tylko czeka, aż ona wyjdzie z tego posterunku, gdzie ją przywiózł, sama nie wie, który to już raz, drugi czy trzeci w ciągu dwóch tygodni – tym, co widzi, znajdując się nieco powyżej parkingu, który za zagajnikiem wydaje się lekko pochyły, stojąc obok rzędu krzeseł w poczekalni, między rachityczną rośliną a pomalowanym na żółto betonowym filarem z ogłoszeniami o poszukiwaniu świadków, które by mogła przeczytać, gdyby miała na to czas, jest sylwetka, trochę zniekształcona, bo ona jest nieco wyżej, patrzy z góry i dlatego widzi ją w ten sposób, bardziej zbitą niż jest w rzeczywistości, masywną, chociaż rosłą, tęgą sylwetkę mężczyzny, i myśli w tej chwili, że niewątpliwie przywykła się z nim widywać i że to trwa zbyt długo, jakby nadal był dzieckiem – nie jej dzieckiem, bo ona nie ma dzieci i nigdy nie czuła takiej potrzeby – ale jednym z tych dzieci, którymi czasami się zajmujemy, na przykład synem chrzestnym albo jednym z siostrzeńców, i możemy egoistycznie cieszyć się ich dzieciństwem, nie biorąc sobie na głowę trosk, związanych z ich wychowaniem, i nieprzewidzianych, choć nieuniknionych szkód.

Mężczyzna na parkingu krzyżuje ramiona – szeroki kark, silne ramiona, będące przedłużeniem masywnych barków, wydatny brzuch, a na głowie kępa kasztanowych, bardzo sztywnych włosów, przez co zawsze wygląda, jakby był nieuczesany czy zaniedbany. Zapuścił brodę, nie, nie za gęstą, ale wcale mu nie pasuje – myśli – wygląda teraz na jeszcze większego mruka, ci, którzy go nie znają, zawsze odnoszą takie wrażenie, i jeszcze większego wieśniaka – nie byłaby w stanie powiedzieć, czym jest wiejski wygląd – wygląd kogoś, kto nie opuszcza swojego gospodarstwa i tkwi w nim dosłownie zamknięty, ponurak, jak jakiś święty czy wygnaniec, albo jak ona sama, przesiadująca w domu. Ale w jej przypadku to bez znaczenia, ma sześćdziesiąt dziewięć lat i jej życie spokojnie zmierza ku końcowi, podczas gdy on ma ich dopiero czterdzieści siedem i jeszcze długą drogę do przebycia. Wie też, że on tylko chce wyglądać na gbura, a tak naprawdę jest łagodny i uczynny, cierpliwy – czasem pewnie zanadto – zawsze gotowy przyjść z pomocą jej i innym sąsiadom, przy byle okazji oddaje im przysługi, tak, nie namyślając się długo, każdemu, kto go poprosi, choć to jej pomaga najchętniej, tak jak dziś, podwożąc ją na posterunek i czekając, żeby odwieźć ją do osady, by nie musiała jechać te siedem kilometrów w jedną i siedem kilometrów w drugą stronę na rowerze.

Bergogne, właśnie tak.

Już gdy był dzieckiem, mówiła do niego Bergogne. To stało się ot tak, niemal naturalnie: pewnego dnia przywołała go po nazwisku, chcąc się z nim podroczyć; dzieciak się ucieszył, ją też to rozbawiło, wszystko dlatego, że często naśladował ojca, przybierając poważną, skupioną minę, jak dzieci, kiedy się bawią w odpowiedzialnych dorosłych. To mu pochlebiło, bo tak naprawdę nie wyczuł szczypty ironii i surowości w tonie, jakim zwracała się po nazwisku do jego ojca; często wcale nie zamierzała prawić mu komplementów, tylko rzucić ciętą uwagę czy potraktować go wyjątkowo oschle, w stylu nauczycielki strofującej dziecko. Bergogne ojciec i ona lubili się sprzeczać, z przyzwyczajenia, jak zdarza się przyjaciołom czy dobrym znajomym, ale tak czy owak to wszystko nic już nie znaczy – trzydzieści, może czterdzieści lat rozmytych w mgle czasów, które przeminęły – tak naprawdę to wszystko nigdy nie miało znaczenia, bo zawsze pozostawali na tyle blisko, by mówić sobie prawdę prosto w oczy, prawie jak stare małżeństwo – nigdy nim nie byli, a mimo wszystko w pewnym sensie nim byli, historia platonicznej miłości, która może nie znalazła dla siebie życiowej przestrzeni, nawet w snach, w jego i w jej życiu, wbrew temu, co mogły sugerować jadowite języki i ludzie zazdrośni.

Po śmierci ojca tak już pozostało: Bergogne. Jego nazwisko, którym się zwraca do syna, do tego syna, nie do dwóch pozostałych. Odtąd – choć już bez śladu ironii, tylko z nawyku – zawsze było to wymawiane twardo, z nutą wyższości czy nieznoszącym sprzeciwu tonem, czego nie była świadoma, kiedy do niego dzwoniła, prosząc, żeby jej przywiózł to czy tamto z supermarketu, jeżeli będzie jechał do miasta, albo żeby ją podwiózł, jeśli się tam wybiera – miasto, miasteczko liczące trzy tysiące mieszkańców – ale i z tą łagodnością w głosie z czasów jego dzieciństwa, którą w głębi wyczuwał,

Bergogne, zabierzesz mnie?

jakby szepnęła mu do ucha, mój mały, kochany, chłopcze, mój skarbie, ukryte w jakiejś fałdzie chrapliwie brzmiącego nazwiska czy jej głosu, w sposobie, w jaki je wymawiała.