Alaskę masz we krwi

Melinda Moustakis

Alaskę masz we krwi

fragment

Ciężar twojej osoby

 

 

Twoja wędka stuka w uchwycie, a ty doskakujesz i ją łapiesz.

– Spokojnie – mówi Jack. – Czekaj, aż zacznie brać. – Po kolejnym szarpnięciu krzyczy: – Zatnij sukinsyna! – A ty szarpiesz w górę, żeby zaciąć, nawijasz żyłkę i znowu szarpiesz: podwójne zacięcie.

– Mam! – wołasz. – Siedzi!

– Ma rybę! – krzyczy Jack, żeby poinformować resztę rzeki. Unosi podbierak, co oznacza: „Z drogi, mamy na haku króla!”. Kilka łodzi się usuwa, ale motorówki pełne turystów ani

drgną.

Twój łosoś królewski szarżuje w górę rzeki, Jack wyciąga kotwicę i skacze do wioseł, żeby odepchnąć was od Orlej Skały. Ściskasz wędkę, podczas gdy łosoś wybiera żyłkę – ściąga ją ze szpuli. Kręcisz korbką, żeby skrócić dystans. Końcówka wędki zgina się do powierzchni wody, a kiedy zaciskasz szczęki, pochylona, skupiona na walce, łosoś nagle wypluwa przynętę i uchodzi.

– Przecież z naszej dwójki to ty powinnaś mieć farta, Gracie – kwituje Jack. Wiesz, co powie dalej. – Ciebie Bóg kocha, mnie rucha.

 

Znowu stoicie na kotwicy, a on wlewa odrobinę soku pomidorowego do pustej plastikowej butelki, którą następnie dopełnia wódką.

– Chcesz Świętą Mary? – pyta z uśmiechem, bo wie, że odmówisz, ponieważ jest ósma rano, a poza tym pić Świętą zamiast Krwawej lubi tylko on.

– Mam kawę – mówisz, unosząc termos.

– Oby z prądem.

– Specjalność Wyspy – mówisz, co oznacza whiskey i śmietankę.

Od trzech godzin pływacie po Kenai, łapiąc łososie królewskie metodą backtrollingu, a ty nadal nie dałaś rady powiedzieć tego, co masz mu do powiedzenia.

 

Jest od ciebie o pięć lat starszy, ma żonę i troje dzieci. Łowisz z nim ryby między innymi ze względu na twoją szwagierkę Jean. Chce, żebyś pogadała z nim o jego piciu, i dzwoni do ciebie po dwa, trzy razy dziennie, pod numer marketu Fred Meyer, gdzie pracujesz jako sprzedawczyni. Zawsze jechał po bandzie, ale teraz Jean mówi, że wykupił drugą polisę na życie.

– Po co komu dwie? – spytała. – Wciąż mi powtarza, że umrze młodo. Jest tego pewien.

W młodości przez kilka lat miał obsesję na punkcie życia po życiu. Kiedy robiło się naprawdę źle, prosił cię o pomoc w przygotowaniu listy metod pozwalających jak najszybciej odejść z tego świata: utonięcie w rzece lub wannie, kulka w łeb, picie płynu z zapalniczek, cios siekierą w szyję, wstrzymanie oddechu, skok w ogień. Raz nawet spróbował: wspiął się po świerku w waszym ogrodzie najwyżej, jak umiał, i skoczył. W Anchorage była wtedy zima, rekordowe opady śniegu, więc tylko nieźle walnął się w głowę, rozciapał sobie mózg, jak powiedziała twoja matka, ale kiedy zaczął wymiotować, nie wzięła go do lekarza.

 

Chmura przesłania słońce, więc Jack wstaje i wznosi w niebo potężne ramiona.

– Jezu Chryste, daj nam trochę światła, do cholery! Mam tylko kilka dni wolnego rocznie!

Bracia Mattowie, których nazywa Automatt i Dramatt, śmieją się na swojej łodzi i krzyczą:

– Nieźle mu powiedziałeś, Jack!

Turyści gapią się na twojego brata – wiesz, że to turyści, bo jak mawia Jack, „do dupy wiosłują”, mają na sobie identyczne niebieskie kurtki i już raz zderzyli się z waszą łódką. Upstrzona srebrem broda, choć Jack ma dopiero trzydzieści jeden lat, bicepsy wielkości twojej głowy, a teraz wymachuje flanelową koszulą i każe chmurom się rozstąpić – to najprawdziwszy alaskański Buszmen. Turyści przybywają tutaj, żeby zobaczyć łosie i orły i łowić łososie królewskie, o których dotychczas tylko śnili. Twojego brata dostają w bonusie.

– Muszę się wyszczać. – Stawia krok, żeby cię wyminąć, staje przodem do turystów, rozpina rozporek, chwyta plastikową rurkę i przytrzymuje ją gdzie należy. Słyszysz zaszokowane westchnienie którejś turystki.

– Tak się to robi na Kenai – mówi Jack. – Drągal trafia do rury.