Via Flaminia

Opowieści z Umbrii

„Bevagna to piękne miasto z trzema średniowiecznymi kościołami przy głównym placu! Jeśli tam nie byłeś, jedź koniecznie!” Ta rzucona mimochodem sugestia skrywała kuszącą obietnicę. Miałem nadzieję, że przy owym placu będzie również jakaś kawiarnia, może nawet galateria, gdzie będę mógł usiąść i nieco odetchnąć, ponieważ ostatnie dwie godziny, które spędziłem u notariusza, usiłując kupić pewien umbryjski dom, okazały się wydarzeniem komiczno-tragicznym. Cento per cento włoskim! Wyłączną korzyścią z tego straconego bezpowrotnie czasu była owa rada, udzielił mi jej jeden ze sprzedających.

Zanim ją usłyszałem, wiele się wydarzyło. Spotkanie z notariuszem i właścicielami domu zorganizowała pośredniczka z biura nieruchomości. Na miejsce dotarłem punktualnie. Odpowiednią kwotę miałem już zabezpieczoną na koncie i byłem gotowy wykonać przelew zaraz po podpisaniu aktu. Kolejne kroki w całej procedurze były dla mnie zrozumiałe i poparte doświadczeniem agentki nieruchomości, nie mogłem zatem spodziewać się problemów, które wkrótce miały się pojawić.

Wdrapałem się po wąskich schodach na drugie piętro kamienicy, gdzie urzędował notaio. Nacisnąłem dzwonek i już po chwili odniosłem wrażenie, że oto wylądowałem w samym sercu włoskiego filmu erotycznego, którego scenariusz oparto na stereotypach dotyczących południa Europy. On, czyli notariusz, miał koszulę rozpiętą mniej więcej do pępka, a spodnie tak obcisłe, że bałem się, iż guzik – jeśli odpadnie – wybije szybę w oknie. Ona, czyli jego asystentka, ubrana była w czerwoną sukienkę, równie obcisłą jak jego spodnie, z dekoltem podobnie jak u kolegi sięgającym pępka. Byli młodzi i piękni. Gdyby Pedro Almodóvar chciał nakręcić Kikę po włosku, mógłby spokojnie zrobić to w biurze notariusza w Foligno z nim i jego asystentką w rolach głównych.

Nie mogłem oderwać od nich oczu, ale też gapić się nie wypadało, zdradziłem więc, po co wpadłem. Notariusz powiedział, że musimy poczekać, bo sprzedających jeszcze nie ma. Asystentka zaproponowała kawę. Poprosiłem o espresso i usiadłem przy wielkim stole w ogromnej sali. Cieszyłem się, że zostawili mnie samego. Mam silną wolę, ale bałem się, że bez przerwy taksowałbym gospodarzy spojrzeniem, bo jeszcze nigdy stereotyp latin lover nie objawił mi się w tak doskonałej formie.

Domofon zapowiedział pojawienie się kolejnego gościa. Była to agentka nieruchomości. Wymieniliśmy się uprzejmościami: „Jak się masz?”, „Świetnie, a ty?”, i usiedliśmy. Na kolejny dzwonek nie czekaliśmy długo – po chwili do sali weszli sprzedający. Było ich aż ośmioro. Kiedy dołączył do nas notariusz, okazało się, że w pomieszczeniu, słusznych przecież rozmiarów, w zasadzie nie ma już miejsca. Aromaty kawy i perfum unoszące się w powietrzu nie zapowiadały nadciągającego dramatu.

Nie wiem, czy to kawa podniosła zgromadzonym ciśnienie, ale szybko zrozumiałem, że coś tu nie gra. Nagle niemal wszyscy przy stole zaczęli krzyczeć. Mówili szybko i nie były to proste zdania z podręczników do nauki włoskiego, więc przez chwilę nie rozumiałem zupełnie nic. Jeden ze sprzedających krzyczał na notariusza. Notariusz, machając rękami, perorował, wpatrując się w pośredniczkę, a ta wydzierała się do telefonu. Ja zaś siedziałem jak na tureckim kazaniu i nieco stropiony obserwowałem wszystko, co się wokół mnie działo.

Nagle notariusz wybiegł z sali, trzaskając drzwiami. Wrócił po chwili i z hukiem rzucił na stół teczkę, a wszyscy zamilkli. Korzystając z ciszy, pracowniczka agencji nieruchomości powiedziała mi, że doszło do nieporozumienia i że sprzedający się boją, że gdy podpiszą akt, to im nie zapłacę. Jej szef nie każe mi płacić, bo przecież nie wiadomo, czy podpiszą, jeśli dostaną pieniądze.

– Jesteśmy w klinczu – zdradziła.

Przez kolejny kwadrans trwała awantura, aż w końcu notariusz zapytał, czy mogę zrobić przelew teraz. Potwierdziłem, ale zupełnie szczerze dodałem, że jest prawie wieczór, wpłata nie zostanie zaksięgowana od razu, a pieniądze zapewne dotrą na włoskie konta jutro.

Znów rozpętała się awantura, podczas której wszyscy mówili bardzo dużo i bardzo szybko. Zacząłem rozmawiać z jednym ze sprzedających, który minę miał smutną, nie krzyknął ani razu i najwyraźniej nie cieszył się, że pozbywają się rodzinnego domu.

– Była to wspólna decyzja, więc nie mogę się wyłamać – wyjaśnił. – Przeżyliśmy tam wiele wspaniałych chwil. Mam nadzieję, że ty też będziesz tam szczęśliwy, bo oni pokrzyczą, ale i tak sprzedadzą. – Uśmiechnął się pocieszająco. – A jeśli lubisz Umbrię, pamiętaj, że tu zaraz obok jest Bevagna, piękne miasto z trzema średniowiecznymi kościołami przy głównym placu! Jeśli nie byłeś, jedź koniecznie!

Tego dnia z kupna domu nic nie wyszło. Nie było mowy, żeby sprzedający podpisali dokumenty przed zaksięgowaniem pieniędzy na koncie. Agentka mnie przepraszała, przepraszał notariusz i jeden ze sprzedających, który wyjaśniał, że ma upoważnienie od ojca na transakcję, ale tylko pod warunkiem, że wróci do domu z pieniędzmi. Czekałem na rozwiązanie, bo zakładałem, że podczas tej karczemnej awantury coś jednak uzgodnili.

I rzeczywiście. Chwilę po przeprosinach pojawiła się propozycja, żebyśmy wszyscy spotkali się ponownie jutro o tej samej porze. Ja miałem jeszcze tego dnia zlecić przelew w moim banku określany jako natychmiastowy, czyli realizowany migiem, a który – wszyscy mieliśmy taką nadzieję – zostanie zaksięgowany rano. Był to wypowiedziany, tym razem wprost i głośno, warunek podpisania aktu. Po tym miałem dostać klucze, które przez cały czas naszego spotkania leżały na stole.

Kiedy wychodziłem od notariusza, miałem dwie myśli. Po pierwsze, wierzyłem, że wszystko się uda! Po drugie, ufałem, że następnego dnia notariusz i jego asystentka wciąż będą przypominać gwiazdy porno, bo – nie da się ukryć – byłem pod wrażeniem.

– Bevagna! Pamiętaj! – usłyszałem, schodząc po schodach.