Mamuna

Mieszkały koło polany, gdzie kiedyś wieszali złodziei. Zbudowały sobie szałas pokryty mchem, w środku miały klepisko i kamienie, na których skraplała się woda. Żyły tam we trójkę, choć pamiętały, jak cała rodzina składała się z dwudziestu.

Trudno było im samym w lesie. Zwłaszcza kiedy latem robiło się sucho. Chodziły po wykrotach i wąwozach, szukały wilgoci. Bez niej ich skóra stawała się szara, szorstka, a kolana i łokcie swędziały tak, że nawet nacieranie rdestem ptasim nie pomagało. Pomóc mogło jedynie niemowlę, miękkie i ciepłe, które przyciskałyby do swoich starych ciał i ssały jak matkę.

Zimą starały się spać. Był to czas odpoczynku i płodzenia, a dla nich czas melancholii. Godzinami patrzyły wtedy na zaśnieżone jodły i szukały w nich jakiegoś wzoru, byle tylko uciec od okropnego bólu, który nie był ani w ciele, ani w głowie. Chciały zasnąć, ale przewracały się z boku na bok na posłaniach z igliwia i wyciągały gołe odmrożone stopy na zebrane w czerwcu korzenie żywokostu. Sen jednak nie nadchodził całymi tygodniami.

Kiedy śnieg zaczynał topnieć, tuż przed świtem schodziły nad strumień. Wisząca ponad drzewami mgła opadała, dzieliła się na pasma, a potem na pojedyncze włosy, które zanurzały się w wodzie. Koło ich szałasu był głęboki banior. Tam chodziły prać bieliznę, zwłaszcza na przednówku, kiedy musiały rozbijać cienką skorupkę lodu długimi paznokciami. Chciały się przygotować na wiosnę i lato, a podczas prania zawsze najlepiej im się myślało. W baniorze czasem pojawiał się topielec – idiota owinięty długą pępowiną i w czerwonej czapeczce na głowie. Rozkładał kolorowe wstążki, swój największy skarb, jakby myślał, że to zwabi je do wody. Nie traktowały go poważnie. Wrzeszczały, żeby wracał do swojej groty, a on w popłochu nurkował w spienionym nurcie. Śmiały się z niego głośno i złośliwie, bo tak trzeba. Tak robiły od pokoleń.

Kiedy w lesie zakwitły żywce, a po nich zawilce, wiedziały, że nadszedł czas, by się wyprawić do wsi. Wcześniej myły się dokładnie w strumieniu, nacierały kaczym mydłem, a włosy pokrywały popielatą gliną. Patrzyły na swoje twarze ze smutkiem, ale żadna nie pamiętała, skąd on się wziął. Chyba był w nich zawsze, jak język w ustach.

Przed pierwszym wyjściem do wsi pojawiała się niezdrowa ekscytacja, niektóre z nich krzyczały, inne zanosiły się kaszlem i żuły koszyczki dziewięćsiłu. Stawały nago przy bramie lasu wyznaczonej przez dwa kalekie świerki. Na polnej drodze w kałużach zbierały się żaby. Ich ciała zmieniały kolor na niebieski i wszystkie oddawały się orgii. Właziły jedna na drugą, a nieraz łączyły się w trójki. Trzymały się wtedy pazurami za żebra i wrzeszczały, nadymając fałdy skóry. Niektóre płazy były już martwe, a mimo to inne zawzięcie z nimi kopulowały. Kiedy pierwsza z żab wypełzła z kałuży i ruszyła do wsi, znaczyło, że już pora.

Szły jedna za drugą przez szare i nagie pola, niknąc na ich tle. Potem wspięły się na grzbiet przecięty drogą i dalej, na pooraną bruzdami łąkę. Dzień był pochmurny i zanosiło się na deszcz, opuchnięte chmury wisiały tak nisko, że gdyby podskoczyć, można by dotknąć ich wilgotnego spodu.

Na rozstajach przy krzyżu spotkały płanetnika, który wracał ze wsi. Włosy miał mokre, a z kołnierza kapała mu woda. Kiwnął im głową i ruszył w stronę zagajnika. Tam rosły stare sosny, na które mógł się wspiąć, a z nich już łatwo było dosięgnąć chmur. W jego plecaku podzwaniał lód – zbierał go w dolnym biegu potoku, gdzie zawsze zalegał gęsty cień i pachniało łopianem.

Szły dalej przez błoto. Ich szerokie, płaskie stopy zapadały się w nim po kostki. Nie patrzyły na siebie. Najmłodsza z nich, która przyszła nie wiadomo skąd, miała usta pełne czerwonych jagód przestępu, bo dzięki nim myśli były bardziej zrozumiałe i w środku też mniej bolało. Trzymała się na końcu i rozglądała uważnie, co chwilę poprawiając obwisłe piersi opadające na brzuch. Ta pierwsza wiosenna wyprawa była po to, żeby wypatrzeć dziewczynę w ciąży, najlepiej samotną. Ważne, żeby to było jej pierwsze dziecko. Najlepiej bękart spłodzony gdzieś w szopie, nawet przez księdza albo diabła. Takiego noworodka ludziom mniej szkoda, wiedziała o tym. Skoro matka nie miała ślubu, zasługiwała na karę, z tym się zgadzały cała wieś i cały las.

Żaba, która szła z nimi od leśnej bramy, przyjęła teraz postać kobiety i ruszyła do domu, gdzie mieszkał stary Widłok, który miał kołtun i czekał, aż ten sam odpadnie. Bez słowa skręciła w boczną drogę i poszła w stronę gospodarstwa. Dzień jeszcze nie wstał, ale musiała się spieszyć, jeśli chciała odciąć mu kołtun we śnie.