Niebionka na pętli

Miłosz Piotrowski

Niebionka na pętli

fragment

5 lipca 2016 roku

W niebie była dziurka, czarna plamka przypominająca kapkę oleju w kałuży. Coś się do niej sączyło, jakby na glebę krew leciała z rozbitej pięścią wroga wargi, kap, kap, kap, każdego poranka większa dziurka. Powietrze płowiało, słońce ciemniało, spaliny z aut sunących ulicami przykrywały powoli jego ostatnie promienie, gasnące jak oczy zdychającego psa.

O tej porze w Niebionce trudno było znaleźć człowieka, który już sobie nie golnął czegoś z procentem, nie zalał etanolem wszystkich pięciu klepek w głowie. Na końcu ulicy kiwał się Tramp, jego ortalionowa kurtka szeleściła tak głośno, że w oknach pobliskich apartamentowców zapalały się światła. Odbijał się to od znaków drogowych, to od otaczającego osiedle płotu. Targała nim jakaś siła, potężna i bezlitosna, rzucała nim jak szmacianą lalką. Miał zaślinioną twarz, strupiałe ręce, na głowie czapkę z długim niemieckim słowem, miał też buty, z których wystawał czarny palec.

– Co taka piękna pani robi tu sama o tej porze? – zapytał, kiedy chwiejąc się, prawie na mnie wpadł.

Położył mi dłoń na ramieniu, była zimna, pozbawiona krążenia. Otaczający go smród stał się fizyczną bryłą, zastygłą wokół jego łachmanów i osmolonej skóry. Wtedy kopnąłem go w dupę i łokciem popchnąłem na jezdnię. To było proste, nic nie ważył, składał się tylko z zanikających wspomnień i wódczanych majaków. Prawie dało się przez niego oglądać świat. Padł na asfalt, na szczęście nie jechał żaden samochód – albo niestety.

– Znam ludzi z USA, FBI, CIA – mamrotał, wpijając się czarnymi paznokciami w drogę o tym samym kolorze. Potem odpuścił, jakby się zresetował, przełożył jakąś wajchę w swojej pustej głowie. Wstał i rozpłynął się w powietrzu.

Kostki Bauma układały się w mozaikę zjebanych wspomnień, to miejsce wysysało mi z krwiobiegu witaminę D, to miejsce wysysało ją nawet ze słońca, a z witaminy D te cudowne kurwiki, o których tyle gadają zawsze w reklamach. Otworzyłem zapalniczką browarka, pyk, kapsel wystrzelił w kierunku okna jednego z nowiutkich deweloperskich bloków. Kiedyś wpadł mi w ręce katalog reklamujący to osiedle, rozdawali takie foldery pod ratuszem. „Cudowne miejsce, by się zestarzeć”, „Twoja niebiańska przystań”, „Najprzyjaźniejsze miejsce pod tym niebem” – serio tak tam pisali o Niebionce. Z klatki numer 55 głowę wystawił jakiś facet z telefonem przyspawanym do ucha, spojrzał na mnie i zniknął w mroku korytarza. Krzyczał coś o górkach i dołkach, wielorybach i płotkach, strumieniach i tamach.

Śmigałem właśnie z chaty Lejkersa. Cały dzień kleiliśmy linijki. On to w te klocki jest zajebisty, świr pierwszej klasy. Podobno kiedyś mu nawet oferowali kontrakt na płytę, ale odrzucił, bo chciał działać w podziemiu. W sumie to sławny nigdy nie został, ale zasady trzeba mieć, co nie?

Znowu zasysam trochę świeżych myśli, w końcu się stanie to, co się śni,

teraz jest bieda jak za komuny, ale na trasie będą klaskać tłumy,

na razie parę złotych tylko z jumy, nie ma hajsu za zdarte struny,

jest ciężka praca, rap, ziomale, co druga laska chce mnie na stałe,

Struna nie bawi się w polityka, strzelam palcami i potem znikam,

nie miej mi za złe, że ostro szponcę, mam swoje życie i swoje żądze,

na bloku lipa, na bloku stypa, uważaj, mordo, na komornika

– zafristajlowałem na głos, idąc chodnikiem i próbując przypomnieć sobie najlepsze linijki ulepione z Lejkersem.

Z panoramy Niebionki wyrastała kościelna wieża, oświetlona oczojebnymi reflektorami, świeciła jak te sex shopy upchnięte w najpodlejszych zakamarkach miasta, pod torami kolejowymi, w tunelach, zaszczanych przejściach i na zagraconych podwórkach. Skarlałe drzewa skarcone piłami, ograbione z wolności podpórkami, odwracały się od ulicy. Pamiętam, jak parę lat temu burmistrz chwalił się, że je posadził, nawet konferencję prasową zwołał. Zostały z nich tylko kikuty, suche badyle, takie, że można by nimi co najwyżej liście grabić, gdyby te liście wypuszczały. Kilku przechodniów kitrało się przed nadciągającym do Niebionki zmrokiem, ryglowało się w swoich mieszkaniach, tam czekały na nich kolacje lub pieluchy do przewinięcia. Mieli wyprasowane koszule, cali byli kanciaści. Nie mieszkali w tym miasteczku, tylko udawali – udawali, że to przedmieścia stolicy albo zamknięte osiedle we Wrocławiu, bo nie było ich stać na oryginały. Udawali, że robią zakupy w ekologicznych delikatesach, a nie na bazarku, i że lubią dojeżdżać godzinę do pracy. Jak już wracali na te swoje kolorowe osiedla, to starali się nie wychylać, nie chcieli narażać się na kontakt z tubylcami, podobnymi mi odszczepieńcami, żyjącymi w Niebionce od dekad.

Usłyszałem z oddali znajomy hip-hopowy bit i nawijeczkę. „Za szaleństwo noc głucha, głucha noc, pewna zguba. Głucha noc, pewna zguba, to piekło, pewna zguba”. Muzyka dochodziła zza uchylonej szyby nadjeżdżającej Skody Fabii w intensywnym niebieskim odcieniu – taki zawsze mają te najbiedniejsze modele – bez klimy i z drewnianymi kulkami do masażu na fotelach. Zanim usłyszałem muzę, chwilę zdawało mi się, że to moja stara, więc browar powędrował do kieszeni, ale jak zauważyłem durny ryj Norberta za kółkiem, znów go wyciągnąłem i wziąłem łyka. Tak, żeby zobaczył, parszywiec niemyty. Na siedzeniu pasażera zaświeciły jakieś białe oczy wciśnięte w okrągłą czaszkę, przyklejoną do równie okrągłego cielska. Samochód zwolnił, muzyka zawyła głośniej, poczułem wibrujący bas. „Miłości nie ma, mocno zaciskam pięści, w letnich ogrodach okryty czarną płachtą niosę złe wieści. Ja, Mefistofeles, przyniosę twoim cierpieniom kres. Nieprzespane noce, ciągły stres, życie takie piękne jest”. Zza szyby w moim kierunku poleciała soczysta mela. Trafiła obok, ale kropelkę poczułem na dłoni. Potem pisk opon i drift na najbliższym zakręcie. Silnik zaturkotał, jakby miał się rozpaść. Jebane parówy. Babinki, które stały przed wejściem do pobliskiej apteki, odwróciły się i wydały z siebie westchnięcie ekscytacji. To uczucie tak bardzo było im obce, że zaraz nałożyły na nie maskę zmartwienia, przejęcia, babcinej troski. Potem już były tylko szepty wzywające Jezusy i duchy różne, stukot różańców, szelest plastikowych reklamówek wypełnionych najtańszymi słodyczami.

Kap, kap, kap, czy coś kapie wewnątrz mojej czaszki? Uderzyłem się otwartą dłonią w potylicę. Wyzerowałem piwo, rozbiłem dół butelki o chodnik. Głos Pei mieszał się z chrobotem auta, które ostatni raz miało przegląd, kiedy w Niebionce był tylko jeden sklep, czyli dawno, bo teraz to mamy nawet supermarkety. Norbert ostrzej wdepnął gaz, spod kół aż poszedł dym. Rzuciłem się w jego kierunku z tulipanem w dłoni, chciałem dorwać cwela i za tę melę rozjebać mu karoserię. Skoda była jednak zbyt szybka, zajechany silnik wciąż produkował więcej energii niż moje nogi, płuca zaczęły odmawiać mi kolejnych porcji powietrza, więc rzuciłem w stronę auta butelką. Rozbiła się kilka metrów od celu, ale jakieś drobinki szkła musiały dolecieć do karoserii, bo Norbert zahamował z piskiem i otworzył drzwi na oścież. Skoda stała na skrzyżowaniu, nie było już słychać żadnej muzyki ani krzyków. Zgasły latarnie, nadchodził zmrok, z oddali widziałem tylko czarną postać i żar jej papierosa. Otaczały ją pola. Z jakiegoś powodu w środku Niebionki nadal było kilka pustych działek, gdzie niekontrolowanie rosły chaszcze. Można tam było znaleźć jabłonie, dęby, dzikie róże, a jak się dobrze poszukało, to i palmy, nieraz widziałem, jak wyskakiwały stamtąd różne stworzenia, w ciemnościach migały mi tylko ich białe zęby, ale takie nie ludzkie ani nie zwierzęce, jakby z jakiegoś innego wymiaru. Podobno kiedyś tam mieli galerię handlową zbudować. Nie pykło. Za dzieciaka marzyłem sobie o tej galerii, że kino będzie u nas na serio, a nie tylko w sflaczałych wspomnieniach starych, co to zawsze gadali, że kina za komuny w każdej mieścinie były, no i u nas też podobno na rynku było takie, ale teraz tam otworzyli market i można oglądać tylko wyschnięte pierniki przez szybę. Chaszcze dalej straszą, mimo że chodzą szepty, że już zaraz zacznie tam wzrastać piękny kolos, ze wszystkimi fast foodami świata w środku. Zrobiłem kilka susów i miałem Norberta na wyciągnięcie pięści, wziąłem zamach. W jego oczach zamiast strachu było jednak rozbawienie, no i ten durny uśmieszek na jego facjacie. To zwiastowało tylko jedno. Ręka zastygła mi w powietrzu, bo czułem już, co nadchodzi. W stronę mojej twarzy nadleciało łapsko grube jak baleron, cios wgniótł mnie w jezdnię.