„Pogromca wilków…” to trzy literackie śledztwa, w które czytelnik angażuje się od pierwszej do ostatniej strony. Niepokoją i poddają w wątpliwość przekonanie o jednoznaczności prawdy, racjonalności przekonań. Może dopiero przeglądając się w cudzych oczach dostrzeżemy prawdziwe ja, to jacy jesteśmy?

Bohaterem sobotniego wydania będzie książka Christopha Ransmayera i Martina Pollacka — Pogromca wilków Trzy duety literackie, w przekładzie Karoliny Niedenthal. Radio Wnet, sobota, godz. 13:00.

Serdecznie gratulujemy Autorowi, a wszystkim polecamy znakomity zbiór reportaży Mój brat obalił dyktatora, w którym m.in. znajduje się nagrodzony tekst.

Warto nadmienić, że znakomita narracja czyni tę książkę niezwykle zajmującą lekturą, która nie narzuca wizji, skądinąd słabo dotąd poznanego obszaru losów Żydów, lecz ukazuje go w pełnym tego słowa znaczeniu – ze wszystkimi jej chlubnymi i wstydliwymi aspektami.

Wiosną tego roku wydała znakomity album „Banga”, a w październiku do polskich księgarń trafiła jej znakomita autobiografia „Poniedziałkowe dzieci”. Książka zdobyła w 2010 roku amerykańską nagrodę National Book Award i została entuzjastycznie przyjęta nie tylko przez fanów artystki, ale też czytelników, którzy do tej pory nie zetknęli się z jej muzyką.

Autorka tworzy obraz części miasta będącej skomplikowanym organizmem. Osiedlem powstałym na nieuprzątniętych gruzach Getta. Osiedlem powstałym na szczątkach mieszkańców, na szczątkach kultury, historii wielkiej, powszechnej jak i małej, codziennej, historii poszczególnych sklepów, adresów czy osób.

O Muranowie napisano już wiele. Często stawał się tłem relacji, opowiadań, wspomnień, pamiętników czy notatek. Nic dziwnego, w końcu to tutaj przed wojną koncentrowało się życie żydowskich obywateli Warszawy, które po nastaniu rządów hitlerowskiego okupanta powoli umierało w getcie, aby na koniec zostać pogrzebanym pod stertami gruzów.

Debiut Igora T. Miecika zasługuje na uwagę. Składa się, co prawda, z tekstów wcześniej publikowanych na łamach „Polityki”, nie zmienia to jednak faktu, iż mamy do czynienia z projektem przemyślanym, spójnym, w mocny sposób portretującym współczesną Rosję.

Chmielarz korzysta z dobrze znanych motywów, w trakcie lektury nie ma się jednak wrażenia, że wyważa otwarte drzwi. Na uwagę zasługuje pokazanie siermiężności policyjnej codzienności i przestępczej aktywności oraz konieczność uświadomienia sobie, że prawo, by usankcjonować sprawiedliwość, musi czasami wejść w milczący sojusz z bezprawiem.

Tekst poświęcony jest wielkiemu głodowi na Ukrainie oraz temu, jak polityka wpływa na historię. Reportaż ukaże się w najbliższym numerze „Nowej Europy Wschodniej” (styczeń-luty 2013).

Poniżej prezentujemy pełną listę nagrodzonych prac.

1. Tomasz Piechal, Ćwiczenia z pamięci

2. Diana Zadura, Siła w fusach. Z historii upadłej potęgi

3. Jakub Korejba, Moskwa nigdy nie śpi

4. Łukasz Borowiecki, Zwierzęta Abchazji

5. Bartłomiej Krzysztan, Dzieci szaleństwa

Serdecznie gratulujemy!

To nie jest kolejna książka o ciężkim losie emigrantów w Zachodniej Europie. To subtelny pamiętnik dorastania do kompromisów. Historia tęsknot i radości.

Rozmaite nurty lewicowego nacjonalizmu stanowiły przejaw resentymentalnej niezgody na to, co się stało z ZSRR. Ale nie tylko. Bywały one też młodzieńczym sprzeciwem wobec sytuacji odbieranej jako coś makabrycznie beznadziejnego. Tak należy chyba traktować — zwalczany zwłaszcza przez putinowski reżim — narodowy bolszewizm, ideologię, której emblematem jest nazistowska flaga, tyle że zamiast swastyki widnieje na niej sierp i młot. W Polsce taka polityczna transgresja by nie przeszła.

Jesienią przyszłego roku nakładem Czarnego ukaże się antologia „100/XX” — zbiór stu najlepszych reportaży powstałych w ubiegłym stuleciu — pełny przegląd tematów, stylów i postaci. Redaktorem antologii jest Mariusz Szczygieł, w doborze tekstów pomagają mu członkowie Rady Programowej: Hanna Krall, Małgorzata Szejnert, Elżbieta Sawicka i prof. Kazimierz Wolny-Zmorzyński.
Antologia pokaże początki dwudziestowiecznego reportażu i jego stopniowy rozwój jako gatunku literackiego. Pojawią się w niej zarówno nazwiska klasyków, jak i reporterów niedocenionych czy nieznanych. Powstanie reporterski portret XX wieku — zapis przemian społecznych, wielkich i małych wydarzeń, codzienności i burzliwej historii.

Gauß to wielki erudyta, mistrz historycznych skojarzeń i licznych dygresji, ale także stylu – każda opowieść kluczy i rozgałęzia się w kolejne historie: ludzi, miejsc, idei, które wciągają i nie pozwalają odłożyć jego książki, dopóki się z tej gęstwiny nie wyplączemy.

Książka Beaty Chomątowskiej, uzupełniona o fotografie prezentujące przed — i powojenny Muranów, to publikacja z pogranicza książki historycznej i reportażu, przewodnika i kroniki. To prawie pięćset stron wciągającej opowieści o dzielnicy, która jest fenomenem na światową skalę, dlatego, że zbudowano ją z gruzów i na gruzach.

Powieść jest pełna antynomii, które uzmysławiają niejednoznaczność wspomnień bohatera powieści.

Swietłana Aleksijewicz, w wydanej po raz drugi w Polsce (tym razem w świetnym przekładzie Jerzego Czecha) „Czarnobylskiej modlitwie. Kronice przyszłości” opowiada o białoruskim Czarnobylu – katastrofie, która nigdy się nie skończyła.

13 grudnia, godz. 19:00
Radio HeyNow

Beata Chomątowska, opisując Muranów, stworzyła książkę niezwykłą, plasującą się gdzieś pomiędzy opracowaniem naukowym, a pasjonującym reportażem.