Dadzieja

Nawet jeśli na wstępie trochę marudziłam, to muszę przyznać, że jest w tej powieści coś prawdziwego i poruszającego.

Czy Kamili towarzyszyła ⁠dadzieja, kiedy szamotała się z oprawcą? Czy miały dadzieję Aneta i Agnieszka, kiedy molestował je ten sam chłopak, a reszta patrzyła? Czy dadzieja nie opuściła sióstr wtedy, kiedy miały poczucie, że jedyna reakcja dorosłych, z jaką się spotykają, to obojętność?Jadowska nie udziela odpowiedzi na te pytania. Skoro jednak zdecydowała się obdarzyć bohaterkę siostrą, ich kapryśną więź uczynić wiodącym wątkiem, a w roli narratorki obsadzić dorosłą już protagonistkę, to jednocześnie pozwoliła nam mieć nadzieję, albo i dadzieję, że dziewczyńskość nie wydarza się na darmo. I że z duchami przeszłości można sobie ułożyć relacje.

Samotność młodych ludzi mierzących się z wydarzeniami, których nie rozumieją, jest chyba najważniejszym lejtmotywem powieści. Pozostaje im żywić dadzieję.

Mamy tu powieść inicjacyjną o dziewczęcości (główna bohaterka) i dziewczyńskości (zadziorna, krnąbrna, pewna siebie i czasem bezlitosna w ocenach siostra bohaterki). Otrzymujemy również pasjonującą opowieść o niuansach życia w cieniu matki, której trudny charakter i jednocześnie silna osobowość na zawsze naznaczają dwie dziewczynki, które cechuje albo uległość, albo wewnętrzny opór wobec rodzicielki.

Powieść Anny Jadowskiej jest najciekawszym obrazem rodzinnych dysfunkcji od czasów „Gnoju” Wojciecha Kuczoka. […] Swoje robi też znakomita stylizacja językowa. Autorka pisze prosto – językiem, którym rzeczywiście mogłaby posługiwać się rezolutna nastolatka, a jednocześnie potrafi stworzyć bogaty, przekonujący świat.

Otóż zaryzykuję tezę, że „Dadzieja” jest również, a może przede wszystkim, opowieścią o kobiecości. Konkretnie: o dziewczęcości, która próbuje się przebudzić i wyzwolić z ograniczeń w najmniej do tego odpowiednim i powołanym miejscu [...].