Triest, czyli nigdzie

Książka wydana przez Czarne to wyśmienita lektura. Nie jest klasyczną monografią ani reportażem – to raczej esej podróżniczy, portret miasta widziany oczami wrażliwej obserwatorki, a momentami nawet medytacja nad historią Europy. Autorka łączy opowieść o historii i literaturze z fragmentami poezji, elementami humorystycznymi i osobistą refleksją.

Czytelnik, który lubi książki poświęcone włoskim miastom i poszukuje innych miejsc niż Wenecja, Rzym czy Florencja, może śmiało sięgnąć po książkę Jan Morris o Trieście. Polecam

Triest jest miastem nieoczywistym, rzucającym na wszystkich zagadkowy urok. Tak przynajmniej twierdzi Morris, która patrząc na brudne resztki alpejskiego lub karpackiego śniegu na dachu pociągu wjeżdżającego na triesteński dworzec, wiedziała, że znalazła się w fantasmagorycznej stolicy wszelkiej utraty. Trudno opisać to lepiej.

To nie przewodnik i nie reportaż w klasycznym sensie – to impresja, introspekcja, miłość z dystansu. I być może najlepszy klucz, jaki istnieje, do miasta, które żadnemu innemu kluczowi się nie poddaje.

U Jan Morris miasto wymyka się wyobraźni, a jednocześnie powraca z niezwykłą intensywnością: w chwilach ciszy, nagłego zatrzymania, kiedy obraz staje się niemal fizyczny, pełen szczegółów, dźwięków i światła.

To wspaniała lektura, która pozwala nie tylko lepiej poznać to miasto, ale przede wszystkim lepiej je zrozumieć, zarówno przed pierwszą podróżą, jak i wtedy, gdy ma się już za sobą własne spotkanie z tą przedziwną krainą pogranicza: niby włoską, lecz wciąż bardzo austriacką, z domieszką bałkańską, zupełnie niepodobną do żadnego innego miejsca w Italii.

Triest, [...] miasto, które wymyka się definicjom. Z pozoru zapomniana perła, a w rzeczywistości przestrzeń pulsująca niezwykłą historią i nieuchwytnym nastrojem.