Poza królestwo

                Kiedy tylko rozległo się jej chrapanie, wymknęłam się z mieszkania i pojechałam sprawdzić, jak się miewają moje myszy. Rozdzieliłam je, ale bardziej poraniona nadal kuliła się z bólu w rogu swojego pudełka. Nie byłam pewna, czy przeżyje. Zalała mnie fala niewytłumaczalnego smutku. Kiedy dwadzieścia minut później przyszedł Han, kolega z laboratorium, i zobaczył, że płaczę w kącie, od razu wiedziałam, że nie odważę się mu przyznać, iż zalewam się łzami z powodu umierającej myszy.
            – Nieudana randka – powiedziałam Hanowi.
            Przez jego twarz przemknął wyraz przerażenia, ale udało mu się wykrztusić kilka pocieszających słów. Wyobraziłam sobie, co myśli: „Wybrałem nauki empiryczne, żeby nie mieć do czynienia z uczuciowymi kobietami”. Mój płacz zmienił się w śmiech, gromki i zasmarkany. Przerażenie na twarzy Hana stało się jeszcze wyraźniej czytelne, jego uszy poczerwieniały tak, że przypominały światła hamowania. Przestałam się śmiać i wybiegłam z laboratorium do łazienki, gdzie długo wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze. Zapuchnięte, zaczerwienione oczy, nos jak posiniaczony, skóra wokół nozdrzy sucha i łuszcząca od wycierania.
            – Weź się w garść – powiedziałam kobiecie w lustrze, ale wydało mi się to straszliwie banalne, jakbym odgrywała scenę w jakimś filmu.
            Odniosłam wrażenie, że nie mam żadnego mnie, żeby je wziąć w garść, albo raczej, że mam ich tysiące, za dużo, by dało się je ogarnąć. Jedno z nich stało w łazience i odgrywało scenę z filmu, inne patrzyło w laboratorium na ranną mysz, której nie darzyłam żadnymi uczuciami, a mimo to jej cierpienie jakoś mnie zredukowało. Albo pomnożyło. Kolejne ja ciągle myślało o mamie.
            Mysia bójka wstrząsnęła mną, zaczęłam sprawdzać stan zwierząt częściej, niż było to konieczne, by uciec w ten sposób od niepokoju. Tamtego dnia, kiedy przyjechała moja matka, gdy przyszłam do laboratorium, Han już tam był, operował swoje myszy. Jak zawsze, kiedy przychodził przede mną, ustawiał termostat na niską temperaturę. Zadrżałam z zimna.
            – Hej – powiedział, podnosząc wzrok znad roboty.
            – Hej.
            Od kilku miesięcy dzieliliśmy wspólną przestrzeń, ale to było zasadniczo wszystko, co do siebie mówiliśmy, z wyjątkiem tamtego dnia, kiedy zobaczył, jak płaczę. Od tamtej pory Han częściej się do mnie uśmiechał, ale ilekroć próbowałam go wciągnąć w rozmowę, jego uszy nadal robiły się płomiennie czerwone. Sprawdziłam moje myszy i doświadczenia. Żadnych bijatyk, żadnych niespodzianek.
            Wróciłam do domu. Mama nadal leżała w sypialni pod obłokiem pościeli. Z jej ust wydobywało się coś w rodzaju mruczenia. Tak długo mieszkałam już sama, że nawet ten cichy dźwięk, ledwie szum, wytrącił mnie z równowagi. Zapomniałam już, jak to jest mieszkać z matką, opiekować się nią. Przez długi czas, właściwie przez większość mojego życia, byłyśmy tylko ja i ona, ale to nie była nasza naturalna konfiguracja. Wiedziała o tym i ja o tym wiedziałam, lecz obie starałyśmy się ignorować prawdę, że dawniej było nas czworo, potem troje, teraz my dwie. Kiedy mama odejdzie, z własnego wyboru albo nie, zostanie tylko jedna

Osoby zainteresowane przedrukiem tego lub innego fragmentu książki prosimy o kontakt z działem promocji: julita@czarne.com.pl.