Please kill me
Kup książkę 54,90 zł 46,12 zł wydanie 1・Okładka twarda
Kup ebook 42,90 zł 34,32 zł
MOBI, EPUB
  • Seria wydawnicza: Amerykańska
  • Tłumaczenie: Andrzej Wojtasik
  • Projekt okładki: Agnieszka Pasierska/Pracownia Papierówka
  • Data premiery: 14 marca 2018
  • Nazwa wariantu: wydanie 1
  • Rodzaj okładki: twarda
  • Wymiary: 133 mm × 215 mm
  • Liczba stron: 624
  • ISBN: 978-83-8049-642-2
  • Cena okładkowa: 54,90 zł
  • Przeczytaj fragment
Pobierz okładkę

Please kill me
Punkowa historia punka

Data premiery: 14 marca 2018

Na przełomie lat 60.i 70. XX wieku przez społeczeństwo Stanów Zjednoczonych przeszło tornado zmian. Zamieszki w Detroit, wojna w Wietnamie, hasła make love not war czy flower power podczas hipisowskich wieców, panoszące się rasizm, homofobia i szowinizm. Odpowiedź Nowego Jorku na wszystko, co działo się w tych latach, mogła być tylko jedna – awangardowa, wulgarna, pozbawiona zasad i zdrowego rozsądku. Punk. Jedna z najważniejszych subkultur w historii, która wywarła ogromny wpływ na modę, kulturę i sztukę, choć paradoksalnie jej u podstaw leżała jedynie kontestacja rzeczywistości bez politycznego zaangażowania.

Kultowa książka Legsa McNeila (założyciela pisma „Punk”) oraz Gillian McCain to pierwszy i jedyny tak obszerny zapis historii punka w Stanach Zjednoczonych, przedstawiony w absolutnie nowatorskiej formie. Wypowiedzi najważniejszych postaci nowojorskiej sceny – od Andy’ego Warhola i protopunkowych MC5, The Stooges czy Velvet Underground, przez awangardowy teatr queerowy, bywalców CBGB, Patti Smith, Richarda Hella i New York Dolls, aż po schyłkowy okres lat 70., świadków słynnej historii Sida i Nancy czy odchodzących ze sceny ojców założycieli, bez cenzury wprowadzają nas w pełne seksu, narkotyków i rock’n’rolla sale zadymionych klubów i ciasnych nowojorskich mieszkań.

Please kill me. Punkowa historia punka stanowi najpełniejszy zapis historii narodzin i upadku jednego z najradykalniejszych ruchów kontrkulturowych w historii muzyki, sztuki i filmu. To również doskonała podróż do narkotycznego Nowego Jorku lat 60. i 70., gdzie poezja mieszała się z papierosowym dymem, a gitarowe sprzężenia wibrowały w zagubionych duszach „pustej generacji”.

  • To pierwsza książka w historii, która opowiada o tym, jak było naprawdę.

    William S. Burroughs
  • Prowokacyjne szaleństwo napędzane narkotykami […]. Lektura tej książki to jazda bez trzymanki.

    Robert Christgau, „The New York Times Book Review”
  • Jako ktoś, kto doświadczył tych szalonych lat w Nowym Jorku, mogę bez wahania powiedzieć, że McNeil i McCain w stu procentach oddają niesamowitą atmosferę lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.

    James Wolcott, „The New Yorker”
  • „Please kill me” może sprawić, że uronisz łzę zarezerwowaną dla wzruszeń przy lekturze wierszy zapomnianych poetów, ale przede wszystkim będziesz płakał ze śmiechu. Do bólu szczera, fascynująca i szczegółowa historia punka. Bez żadnej cenzury.

    „Rolling Stone”
  • Ta książka, pozbawiona historycznego patosu i muzycznego bałwochwalstwa, jako jedyna tak dokładnie opisuje zachwycający styl „pustego pokolenia”, o którym śpiewał Richard Hell.

    „MOJO”
  • Bezczelna i hałaśliwa wyprawa na ciemną stronę mocy, pełną skandalizujących opowieści, wypełnionych niekończącym się seksem, narkotykami i rock’n’rollem.

    „PAPER”
  • „Please kill me” to szokujące i zakulisowe spojrzenie na życie tych, którzy przetrwali burzliwe lata siedemdziesiąte.

    „New York Post”
  • „Please kill me” to raj dla fana ruchu punkowego. Kilkaset stron wypowiedzi najważniejszych postaci tej sceny, doskonale zredagowanych przez McCain i McNeila.

    Greil Marcus, „Interview Magazine”
  • Autorzy spoglądają z nowojorskiej perspektywy, są więc najbliżej korzeni gatunku. Liczba ich rozmówców idzie w setki, anegdot – pewnie w tysiące. Ktoś opowiada wersję A, akapit niżej dostajemy wersję A+, a nawet B. Tempo jest żwawe.

  • To nietypowa książka. Żadna monografia o punku. Historia mówiona – opowiadana przez uczestników tej wielkiej balangi. Autorzy Legs McNeil i Gillian McCain nie oceniają, nie wyciągają żadnych wniosków. Ich bardzo żmudna praca polegała na zebraniu kilkuset wywiadów z kilkudziesięcioma osobami, pocięciu ich na kawałki i sklejeniu w rozdziały, by w końcowym efekcie czytało się całość jak dyskusję-rzekę.

    Maria Fredro-Boniecka, „Vogue”, M./Nr 2 z dn. 12.03.18
  • Czytając „Please kill me”, ma się wrażenie, jakby oglądało się film dokumentalny, w którym bohaterowie odpowiadają na pytania nie pojawiające się w trakcie samego nagrania.

  • Nie traktujcie tej książki jako „pozycji obowiązkowej” - po prostu dajcie porwać się nurtowi tych niewiarygodnych, wartych sfilmowania opowieści o muzyce, która - naprawdę! - trochę zmieniła świat.

  • Lektura „Please kill me” to wielka i nieco perwersyjna przyjemność. Czytając, co rusz dotykamy cudzych nieszczęść, potknięć, degrengolady. Autorzy i ich rozmówcy ani myślą wpadać w dydaktyczne tony. Punk to nie łaskotki, a jego historia nie nadaje się na akademie ku czci. I chyba właśnie to sprawia, że od półwiecza co parę lat wraca, by w hałaśliwy sposób przypomnieć, na czym polega prawdziwy rock and roll.

  • „Please kill me” wyróżnia się nie tylko formą, ale też tym, że jest jednocześnie opowieścią kolektywną i bardzo prywatną […]. Nie warto marnować czasu na recenzje, lepiej przeznaczyć go na lekturę „Please kill me”. Ta książka jest najlepszym prezentem, jaki można sobie zrobić w taką marcową szarówkę.

  • Wszystko to, co najdziksze w rock and rollu, ale posunięte jeszcze dalej, do ekstremum – z piciem, ćpaniem, przygodnym seksem, groupies i wszelkimi ekscesami bez opamiętania. To prawdziwa historia punka.

    „Playboy”, M./Nr 3 z dn. 03.18
  • Autorzy prowadzą narrację reguł historii mówionej, układając ją w wielogłos najważniejszych dla ruchu punkowego postaci. Dzięki temu obraz fenomenu kulturowego, którego założycielami i uczestnikami byli ludzie „niewidzialni” lub nawet „niedotykalni” dla establishmentu, stał się pełniejszy i bardziej wyrazisty.

  • „Punkowa historia punka” to zbiór genialnie dobranych cytatów z wywiadów, w wybornym tłumaczeniu Andrzeja Wojtasika. Kto tę muzykę zna, zakocha się i w tej książce.

  • Dużo kroniki towarzyskiej epoki, więcej seksu i narkotyków, mniej o muzyce […] Patti Smith poznamy jako zahukaną dziewczynę, Jima Morrisona jako człowieka tolerowanego przez innych tylko po pijaku, Lou Reeda jako obrzydliwca, Iggy’ego Popa jako ćpuna i oszusta, a Davida Bowiego jako gwiazdora zza oceanu, który dzięki znajomości z Popem chce poznać smak rock’n’rolla […]. Ale jest w tym nawet jakaś ukryta logika. W końcu punk nie oszczędza niczego i nikogo.

  • „Please kill me” świetnie obrazuje, jak kontrkultura lat 70. XX wieku próbowała się uporać z kryzysem tożsamości.