Po ubiegłorocznym Festiwalu, poświęconym kinematografii Serbii, OKO NA BAŁKANY zaprosi wielbicieli kultury bałkańskiej do Chorwacji. W programie znajdą się krótko — i długometrażowe filmy fabularne, dokumenty oraz filmy reprezentujące Zagrzebską Szkołę Animacji.

Kinematografia chorwacka to kinematografia młoda, lecz niezwykle różnorodna.

Chorwaci przyglądają się sobie, swojej historii i światu – a zwłaszcza swojemu w nim miejscu. Większość filmowych produkcji koncentruje się na bieżących problemach zwykłych ludzi. Znaczącą rolę odgrywają odniesienia do sytuacji gospodarczej i społecznej. Powstają też filmy „lekkie”, komercyjne – co świadczy o tym, jak bardzo Chorwaci potrzebują oddechu i odpoczynku od problemów związanych zarówno z teraźniejszością, jak przeszłością.

OKO NA BAŁKANY 2014 trafi do następujących miast:

23 - 27 stycznia / Warszawa / Kino LUNA

14 -20 lutego / Katowice / Kino ŚWIATOWID

21 - 27 lutego / Kraków / ARTKINO PAUZA

2 - 6 marca / Łódź / Kino WYTWÓRNIA

6 - 9 marca / Białystok / Kino FORUM

23 - 26 marca / Poznań / Kino MUZA

Uwodzi i przeraża. Myślę, że Emil Cioran chciałby tak opowiadać.

„Podróż do krainy zeków” to książka, która ma sprawiać – i sprawia — że czytelnik poczuje, jak się żyje w obozach, które nie należą li tylko do ponurej przeszłości, ale są zakorzenione również w teraźniejszości. Wystarczy wytężyć słuch, by usłyszeć to, co Margolin słyszał zarówno przez 5, jak i przez ostatnich 26 lat życia poza obozem. Zarówno to przesłanie, jak i dystans oraz autoironia autora, o której wspominał również we wstępie Jerzy Czech, który „Podróż do krainy zeków” znakomicie przełożył, stanowią jeden z wielu walorów tej pracy, obok której ciężko przejść obojętnie.

„Nowy Jork. Od Mannahatty do Ground Zero” Magdaleny Rittenhouse to książka świetnie napisana, wciągająca, urzekająca i podsycająca fascynację miastem.

Niewykluczone, że „...będzie gorzej” to najodważniejsza książka współczesnej czeskiej literatury — nie tylko dzięki obosiecznemu ostrzu społecznej krytyki, lecz także ze względu na kwestie obyczajowe i język.

Książkę Naipaula warto przeczytać – pozwala ona nie tylko dowiedzieć się czegoś o Indiach, lecz także doświadczyć radykalnej, kulturowej inności. Ponad dwadzieścia lat po pierwszym wydaniu książki wciąż nie jest jasne, jak potoczą się losy tak niejednorodnego wewnętrznie kraju – czy bliżej prawdy będzie diagnoza z Goa, czy z Pendżabu.

Zachęcamy do wsłuchania rozmowy z Andrzejem Muszyńskim (Radio Kraków): »Kliknij tutaj«

Zahaczający o groteskę dowcip, szalony sposób życia bohaterów oraz barwne postaci drugoplanowe sprawiają, że „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie” są lekturą jak najbardziej godną polecenia.

Barbara Burger i Dagmara Oknińska do lektury zachęcają nie tylko lekarzy i pacjentów. Audycji o „Cesarzu wszech chorób” będzie można posłuchać:
- w środę 15 stycznia w Radio Malbork w godzinach 12:30–13:00 oraz 17:30–18:00
- w piątek 17 stycznia w Słonecznym Radiu o godz. 21:15
- w sobotę 18 stycznia w Radio Hobby o godz. 8:00
- w niedzielę 19 stycznia w Radio 7 o godz. 6:50 i 22:50

„Zaćmienie” to świetny debiut prozatorski. Jeden z ciekawszych w ubiegłym roku. Zważywszy, że autorka jest także poetką, nie dziwi fakt, iż język obfituje w liczne metafory, ale stosowane jednak z umiarem. Są one jak dodatkowe smaczki, które doskonale pasują do całości.

Jest w debiucie prozatorskim Agnieszki Wolny-Hamkało – uznanej już i obecnej na scenie literackiej od kilkunastu lat poetki – jakaś energia, która irytuje i zaciekawia zarazem.

Jest tu wszystko: wątek kryminalny, głęboka analiza damsko-męskich relacji, lęki, flustracje, samotność i próby (nieudane) odnalezienia się w systemie. Ale jest też czułość, miłość, wielkie emocje i niesamowita energia. Zacierają się granice między rzeczywistością i snem, czy też sennym koszmarem.

19 stycznia o godz. 16:00 zapraszamy do słuchania audycji poświęconej Indiom. Wśród omawianych książek znajdzie się m.in. książka V.S. Naipaula "Indie. Miliony zbuntowanych” (tłum. Agnieszka Nowakowska i Maryna Ochab). Polecamy!

»Huszang Asadi: Mojego oprawcę widziałem trzy razy«

„Listy do mojego oprawcy” to przede wszystkim opowieść o więzieniu i wszystkim, co się z tym wiąże: torturach, łamaniu aresztanta, relacji przesłuchiwanego ze śledczym, utracie nadziei. Asadi nieraz bardzo dokładnie opisuje okropności, których doświadczał, zwłaszcza jeśli chodzi o różne sposoby zadawania mu bólu i upokarzania go.

Wyróżnienie przyznano „za opis naszej tragicznej w swoim chaosie, pozbawionej logiki i estetyki rzeczywistości architektonicznej, za usiłowanie uwrażliwienia nas na to, co na nas dzień w dzień oddziałuje!”

Autorowi gratulujemy.

Akcja dzieje się w „raju” mało dostępnym dla turystów. Pitcairn, skrawek lądu na Oceanie Spokojnym, który opisał powściągliwie Wasielewski, daje powód do zastanowienia się nad tym, co ukrywane.