Baum przedstawiał się jako „bezpaństwowiec” i powiedział administracji obozu, że chce pozostać we Włoszech i nie zamierza wracać do rodzinnego Gdańska. W chwili aresztowania miał pozwolenie na pobyt z południowotyrolskiego miasta Gais i kilka listów polecających z urzędów kościelnych. Poinformował karabinierów w Brunico, że służył w Wehrmachcie jako podoficer. Ale „krążyły szeroko rozpowszechnione pogłoski, iż należał do jednostki SS”, jak stwierdzał raport dowódcy karabinierów. Podejrzenia były słuszne. Do 1941 roku Baum służył w Leibstandarte SS „Adolf Hitler” i był SS-Rottenführerem w Waffen-SS na froncie wschodnim. W 1942 roku otrzymał awans na SS-Unterscharführera. Nic nie wiadomo o zbrodniach wojennych związanych z Baumem, ale prawdopodobnie miał powody, aby zachować w tajemnicy swoją służbę w SS. Ponieważ Baum bardzo wcześnie postanowił uciec za ocean, 20 grudnia 1946 roku złożył wniosek o dokument podróżny MKCK w przedstawicielstwie Czerwonego Krzyża w Weronie. Baum przedstawił się jako urzędnik bankowy bez przynależności państwowej, pragnący wyemigrować do Argentyny. W tym czasie przebywał w obozie dla uchodźców Fossoli di Carpi niedaleko Modeny, gdzie zaprzyjaźnił się z Duxneunerem. Na potwierdzenie swojej tożsamości Baum przedłożył dokument z Gais. Wymienił też dwóch świadków, których nazwiska są dopisane odręcznie na jego wniosku. Jednym z nich był Ludwig Jakobi, urodzony 14 kwietnia 1915 roku w Radkersburgu w Styrii, który jako dowód tożsamości przedstawił dokument podróżny MKCK. Drugim świadkiem Bauma był jego kolega z SS Hermann Duxneuner z Innsbrucku, który wylegitymował się niemieckim paszportem z konsulatu w Bolzano. Najwyraźniej w obozach dla jeńców wojennych zawierano przyjaźnie i nawiązywano kontakty, ludzie pomagali sobie nawzajem i potwierdzali swoją tożsamość. W konsekwencji nie istniały granice dla potencjalnych nadużyć. Ogólnie zatem rzecz biorąc, wydawanie kart tożsamości i dokumentów podróżnych charakteryzowały wątpliwe dowody i procedura podatna na manipulację. Reinhard Kops, który również uciekł pod fałszywym nazwiskiem i z dokumentem podróżnym MKCK, tak opisał ówczesne sprawdzanie:

Aby dostać dokument podróżny Czerwonego Krzyża, należało przedstawić kilka dokumentów, takich jak świadectwo urodzenia, metryka chrztu i tak dalej. A przynajmniej trzeba było przedłożyć zeznania dwóch świadków, którzy musieli potwierdzić, kim jest wnioskodawca. Istniało więc ogromne zapotrzebowanie na wzajemną pomoc. Źródła były rozrzucone po całej Europie. Nikt nie odchodził z pustymi rękami. Piekło, oto było twoje zwycięstwo.