Nikt inny

Dotyk to pocałunek, szturchnięcie, odczucie chłodu w zimowy poranek, klepnięcie po plecach, nadgryziony przy jedzeniu język. Zmysł fundamentalny dla ludzkiego doświadczenia, ale trudny do opisania, pomijany, nieuchwytny. Co jednak, gdy przywołuje to, o czym pamiętać nie chcemy

Najpierw było dziwne wykrzywienie świata: gięły się drzewa, ludzie płynęli do nieba, znikały głosy. Potem wszystko wydarzyło się jak na przyspieszonym filmie: diagnoza, inwazyjne leczenie, miesiące w szpitalu i lata milczenia. Dużo później okazało się, że ukryty za uchem ślad wcale nie jest martwą tkanką zasklepiającą dawną ranę. Drobny ruch rysikiem po bliźnie pomieszał zmysły, wywołał zapomniane zapachy, przyniósł wrażenia jakby z innego ciała.

Topolski rozpakowuje własną pamięć i wraca do tego, co przez lata pozostawało niewypowiedziane. Łącząc antropologiczny warsztat z poetycką wrażliwością, kreśli poruszający i erudycyjny zapis próby zrozumienia własnego ciała i pogodzenia się z tym, że pomimo starań „ciało nie jest rzeczą do uporządkowania, ale miejscem – gwarnym miejscem – gdzie wydarza się życie”.

Blizna, kilkanaście centymetrów bladej tkanki, znaczy mi głowę tuż za lewym uchem. Nie dotykałem jej przez lata ze strachu. Nie pozwalałem jej dotykać ukochanym, przyjaciołom, rodzicom. Było to miejsce widoczne, ale zakazane, najintymniejsze. Wszystko zmieniło się, gdy trafiłem do gabinetu młodej kobiety, której z jakiegoś powodu zaufałem – dopuściłem ją do siebie, do ciała i pamięci. Po dokładnym rozpoznaniu kobieta stwierdziła, że blizna jest niezabliźniona, wciąż żywa, reagująca. Zaczęliśmy trwającą ponad rok pracę dotyku, zacząłem przypominać sobie siebie innego i czuć, jak jeży się krew, ból wybiega we mnie niby wielki mokry pies.

Autor